Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r. odmówił G. W. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Sąd I instancji wskazał, że G. W. wraz z wniesioną skargą sformułował wniosek o wstrzymanie objętej nią decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W motywach wniosku strona podniosła, że organ zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, w przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi od wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia ostatecznego, powinien z urzędu wstrzymać jego wykonanie. W razie uchybienia temu obowiązkowi przez organ, zasadnym będzie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Sąd I instancji, przywołując przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., stwierdził, że sformułowany przez skarżącego wniosek uniemożliwiał rzeczywistą ocenę sytuacji w jakiej się znajduje. Nie przedstawił, bowiem żadnych dokumentów uprawdopodabniających tenże wniosek. Wobec tego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
G. W. zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że strona nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji co uniemożliwiło jego merytoryczną ocenę.
Strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w rym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, za słuszną należy uznać ocenę wniosku strony, jakiej dokonał Sąd I instancji odmawiając wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r.
Treść wniosku i jego motywy w istocie sprowadzają się wyłącznie do wskazania obowiązku, jaki spoczywa na organie, który wydał w sprawie decyzję ostateczną, która następnie została zaskarżona do sądu administracyjnego, wynikający bezpośrednio z treści art. 140ac ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Niejako w alternatywie skarżący podniósł żądanie wstrzymania wykonania powołanego rozstrzygnięcia, w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji gdyby organ uchyli się od zastosowania wymienionego art. 140ac ust. 2 ustawy, a co w ocenie strony miało w pełni uzasadniać i przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd.
Zauważyć w tym zakresie należy, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, że instytucje wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu administracji w oparciu o art. 140ac ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. podlegają innym warunkom/przesłankom jakie muszą zostać spełnione aby zastosowanie ochrony tymczasowej mogło w sprawie mieć miejsce.
Przepis art. 140ac ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nakłada na organ obligatoryjny obowiązek wstrzymania wykonania wydanej przez niego decyzji w przypadku poddana jej przez stronę kontroli sądu administracyjnego. Regulacja zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzależnia natomiast wstrzymanie wykonania decyzji od wniosku strony, który to wniosek, o czym była już mowa, powinien wskazywać na okoliczności pozwalające wywieść, iż wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wystąpienie jednej bądź obu przesłanek określonych w tym przepisie - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Fakt istnienia po stronie organu obowiązku określonego w przywołanym art. 140ac ustawy Prawo o ruchu drogowym i uchybienie w jego zastosowaniu nie stanowią "automatycznej" przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny, w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona formułująca tego rodzaju wniosek już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego powinna, zatem tak skonstruować wniosek, aby możliwym była jego ocena w aspekcie przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., przy uwzględnieniu opisanych na wstępie obowiązków wnioskodawcy.
Wniosek skarżącego wymogów tych nie spełniał wobec czego Sąd I instancji zasadnie odmówił jego uwzględnienia.
Odnosząc się zaś do motywów podniesionych w uzasadnieniu zażalenia odnośnie możliwości wyrządzenia stronie wykonaniem decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wobec niesłuszności decyzji i naruszania przez nią prawa, stwierdzić należy, iż nie mogą one odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.
Ocena zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji nie jest przedmiotem badania w toku postępowania wpadkowego dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd na tym etapie sprawy (rozpoznania wniosku) nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.