Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny pozostawił wniosek B. P. spółki z o.o. w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym bez rozpoznania, w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji wskazał, że w złożonym przez skarżącą zażaleniu na postanowienie WSA w W. z dnia 5 października 2015 r. odrzucającego skargę strony, zawarła ona wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego do zażalenia oraz ustanowienie adwokata lub doradcy podatkowego.
W wykonaniu zarządzenia z 3 lutego 2016 r., przy piśmie z 9 lutego 2016 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca, wezwanie wraz z załączonym do niego formularzem PPPr odebrała w dniu 13 lutego 2016 r. Do dnia upływu terminu, do dnia 22 lutego 2016 r., skarżąca nie nadesłał uzupełnienia.
W takim stanie faktycznym sprawy, przywołując regulację zawartą w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca pomimo upływu wyznaczonego terminu nie przedłożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, wobec czego wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.
B. P. spółka z o.o. w W. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji podnosząc, że nie miała ona wiedzy o wynikającym z art. 252 § 2 p.p.s.a. bezwzględnym obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu i stąd nie mogła przedłożyć we wskazanym terminie formularza dokumentującego jej sytuacje majątkową.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z powołanym przez stronę skarżącą art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie stronie postępowania prawa pomocy w którymkolwiek z zakresów określonych w art. 246 p.p.s.a., składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Niezłożenie wniosku w przewidzianej powołanym przepisem formie lub nieuzupełnienie jego braków w zakreślonym terminie, skutkuje stosownie do art. 257 p.p.s.a., pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
W ustalonym niewadliwie przez Sąd I instancji stanie faktycznym sprawy, bezspornym jest, że strona skarżąca, pomimo wezwania jej do złożenia uprzednio sformułowanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który wraz z wezwaniem został stronie udostępniony, spółka wniosku w przewidzianej przepisami praw procesowego formie, nie przedłożyła do dnia upływu zakreślonego w wezwaniu terminu, tj. do dnia 22 lutego 2016 r.
Takie działanie, a w zasadzie bezczynność, strony spowodowało spełnienie przesłanki określonej w art. 257 p.p.s.a. obligującej sąd rozpoznający wniosek o przyznanie prawa pomocy do jego pozostawienia bez rozpoznania, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił w niniejszej sprawie.
Nie jest okolicznością rzutującą na niewadliwość zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., podnoszony w motywach uzasadnienia zażalenia brak świadomości strony odnośnie wymogu określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a., który był w jej ocenie przyczyną niezłożenia formularza we wskazanym terminie. Zauważyć bowiem należy, że pismo skierowane do strony, stanowiące wykonanie zarządzenia referendarza z dnia 2 lutego 2016 r., wraz z którym przesłano spółce urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zawierało pouczenie co do konieczności jego wypełnienia i podpisania przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki oraz przesłania go Sądowi w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania. Zawierało ono również pouczenie o konsekwencjach niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu lub nieuzupełnienie jego braków w zakreślonym terminie (art. 257 p.p.s.a.). Brak bezpośredniego powołania w wymienionym piśmie warunku wynikającego z art. 252 § 2 p.p.s.a. nie miał wpływu na prawidłowość pouczenia strony o bezwzględnych wymaganiach jakie wniosek musi spełnić, być złożonym na urzędowym formularzu, aby możliwym było jego merytoryczne rozpoznanie przez sąd. Nie ma wobec tego podstaw do uznania, że skarżąca nie była świadoma konieczności złożenia wniosku na urzędowym formularzu "PPPr", a tym bardziej konsekwencji uchybienia temu wymogowi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.