Postanowienie NSA z 26 kwietnia 2006 r., II GZ 75/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt III SO/Po 4/05 o pozostawieniu pisma bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi W. S. w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie

Skład

Sędzia NSA - Kazimierz Brzeziński

Uzasadnienie

W skardze z dnia 6 grudnia 2004 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, W. S. zaskarżył szereg aktów, w tym w pkt 2 ppkt 3 wymienił swój wniosek z dnia 24 grudnia 1997 r. o wpis do ewidencji działalności gospodarczej z siedzibą w Świebodzinie przy ul. [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że wniosek ten złożył w Gminie Świebodzin oraz wyjaśnił, że nie został on dotychczas rozpatrzony, co wskazuje, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu gminy w załatwieniu tego wniosku.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany pismem z dnia 19 stycznia 2005 r. do wskazania daty i numeru decyzji oraz organu, który wydał tę decyzję w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W wykonaniu powyższego wezwania skarżący złożył pismo z dnia 31 stycznia 2005 r., w którym udzielił dodatkowych wyjaśnień dotyczących przedmiotu skargi.

Przewodniczący Wydziału uznał, że skarżący nie uzupełnił braków pisma w zakresie wskazanym w wezwaniu, potraktował skargę jako zwykłe pismo strony i zarządzeniem z dnia 8 lutego 2005 r., wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. – pozostawił to pismo bez rozpoznania.

Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie zarzucając, że uzupełnił braki formalne skargi.

W piśmie z dnia 7 marca 2005 r. Przewodniczący Wydziału poinformował skarżącego, że na podstawie żądań zawartych w skardze z dnia 6 grudnia 2004 r. zarejestrowano w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu kilka odrębnych skarg na wymienione w niej akty. Jako oddzielną skargę zarejestrowano żądanie zawarte w pkt 2 ppkt 3 skargi dotyczące wniosku skarżącego z dnia 24 grudnia 1997 r. o zarejestrowanie działalności gospodarczej z siedzibą firmy w Świebodzinie przy ul. Sikorskiego 9 (sygn. akt III SO/Po 4/05). Przewodniczący wyjaśnił, że ponieważ w skardze z dnia 6 grudnia 2004 r. nie został wskazany organ, do którego skierowany został ten wniosek, skarżący został wezwany pismem z dnia 19 stycznia 2005 r. do sprecyzowania skargi w tym zakresie. Wobec braku odpowiedzi skarżącego co do kwestii wskazanej w pkt 2 ppkt 3 skargi uznano, że stanowi ona pismo, a nie odrębną skargę i dlatego pozostawiono to pismo bez rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sprostował zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2005 r., w ten sposób, iż ustalił, że dotyczy ono żądania zawartego w pkt 2 ppkt 3 skargi z dnia 6 grudnia 2005 r.

Po wniesieniu zażalenia skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 18 czerwca 2005 r., że jego żądanie dotyczące wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stanowi przedmiot sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pod sygn. akt II SA/Po 952/98.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a.), a ponadto zawierać elementy, określone w § 1. Pośród ogólnych warunków jakim musi odpowiadać pismo strony, art. 46 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zawiera wymóg oznaczenia rodzaju pisma. Oznaczenie to powinno nastąpić przez wskazanie nazwy jaką pismu nadają przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obowiązek oznaczenia rodzaju pisma sprowadza się do zatytułowania go zgodnie z jego treścią i celem.

Skarżący w sposób jednoznaczny wskazał, że jego pismo z dnia 6 grudnia 2004 r. jest skargą, a więc kwalifikowanym pismem procesowym w rozumieniu przepisów Rozdziału 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Do usunięcia braków formalnych skargi ma zastosowanie tryb przewidziany w art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych skargi nie powoduje przekształcenia skargi w zwykłe pismo procesowe, jak de facto przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu i nie uzasadnia zastosowania trybu przewidzianego w art. 49 § 2 p.p.s.a., gdyż w takim wypadku skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a.

Określone w art. 57 § 1 p.p.s.a. wymagania formalne muszą być spełnione w stopniu umożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Wymaganie oznaczenia organu, którego działanie lub bezczynności skarga dotyczy jest spełnione, jeżeli skarżący poda informacje, które pozwolą ustalić o jaki organ chodzi. Jeżeli skarga nie czyni zadość wymaganiom formalnym przewodniczący wydziału wzywa stronę do usunięcia braków formalnych. W wezwaniu do usunięcia braków należy dokładnie określić konieczne poprawki i uzupełnienia. Tego wymagania nie spełnia wezwanie z dnia 19 stycznia 2005 r., gdyż nie określa ono dokładnie jakie braki formalne ma skarga na bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił w skardze, że wniosek ten nie został załatwiony w związku z tym bezprzedmiotowe było wzywanie go do wskazania zaskarżonej decyzji. W sytuacji, gdy skarżący wskazał również gminę, której organ powinien rozpatrzeć wniosek okoliczność, iż skarżący w wykonaniu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi nie określił tego organu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie uniemożliwiała nadania skardze dalszego biegu, gdyż z treści dokumentów dołączonych do skargi wynika, że organem wydającym decyzje w przedmiocie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest Burmistrz Miasta Świebodzin.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

j.p.