Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1464/13, odmówił K. P. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, z następującym uzasadnieniem.
W skardze na wyżej wymienioną decyzję K. P. zawarł wniosek o jej wstrzymanie.
Odmawiając skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że niezbędną przesłanką przyznania stronie ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu objętego wnioskiem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia należności przypadających agencjom w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, zatem nie nakłada ona na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków. W ocenie Sądu przedmiotowa decyzja nie ma przymiotu wykonalności, co uniemożliwia jej wykonanie. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.
K. P. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 października 2013 r., wnosząc o "ponowne rozpatrzenie jego skargi z uwagi na brak rozpatrzenia jej co do podstaw żądania zapłaty pomimo jego stanu majątkowego jak i całokształtu sprawy" oraz o "merytoryczne rozpatrzenie podstaw zaskarżonej decyzji".
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że skutkiem zaskarżonego postanowienia jest brak merytorycznego rozpatrzenia jego sprawy przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem objętego zażaleniem postanowienia, a więc także przedmiotem badania jego zgodności z prawem przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest wyłącznie kwestia wpadkowa, dotycząca wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zaś ocena legalności wydanej w sprawie decyzji administracyjnej, która to kwestia zostanie dopiero rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrębnym orzeczeniem.
Przechodząc do rozpoznania zażalenia skarżącego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazany wyżej przepis daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 p.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Należy więc zauważyć, że z samej decyzji nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej z tytułu powstałych już wcześniej należności – o ich umorzenie, nie wykreowało w ogóle – co warto podkreślić – nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma przymiotu wykonalności, nie jest zatem możliwe wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.