Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2184/13, odmówił M. D. wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z następującym uzasadnieniem.
W skardze na ww. postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa M. D. zawarł wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego, stwierdzając, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie (w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym) takiego stanu, który jest zgodny z treścią tego aktu. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Zdaniem Sądu nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296).
W ocenie WSA wniosek skarżącego nie może być rozpoznany, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia wydanego w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Sąd podkreślił, iż nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i art. 4 p.p.s.a., z których wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym sąd nie jest uprawniony do wstrzymania prowadzonej egzekucji, o której mowa we wniosku skarżącego.
M. D. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o "wyrażenie stanowiska ze skargi na prowadzenia postępowania egzekucyjnego na postanowienie Prezesa ARiMR".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji trafnie stwierdził, że sąd administracyjny nie ma możliwości wstrzymania egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Uprawnienie to na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu. Wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.