Uzasadnienie
M. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zawarł w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji postanowieniem z 30 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 1128/16) oddalił wniosek, gdyż [...] - dalej: skarżący - nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) W istocie nie przedstawiono żadnego uzasadnienia wniosku, ograniczając się jedynie do zawarcia samego żądania wstrzymania wykonania decyzji.
[...] wniósł zażalenie na postanowienie z 30 maja 2016 r. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący będąc wyłącznie właścicielem lokalu położonego przy ul. [...] pawilon [...] w W. jest podmiotem urządzającym gry na automatach, podczas gdy skarżący nie ma związku prawnego ani faktycznego z urządzeniami, zatem błędnie został uznany za stronę postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach;
- 2. przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy skarżący spełnił przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania wchodzącej w zakres sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci pozbawienia skarżącego środków koniecznego utrzymania.
Wobec powyższego skarżący wniósł o:
- 1. Dopuszczenie dowodów w postaci dokumentów załączonych do zażalenia na okoliczność trudnej sytuacji finansowej skarżącego, na okoliczność tego, że egzekucja kary pieniężnej przed prawomocnym rozpoznaniem skargi przez sądy administracyjne skutkować będzie wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody, bowiem zmusi skarżącego do zaciągnięcia wysokooprocentowanej pożyczki w instytucji pożyczkowej i w konsekwencji skarżący wpadnie w spiralę długów.
- 2. Zmianę skarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2016 r. o numerze [...]
- 3. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zaciągnięcia pożyczki w instytucji finansowej, której spłata wiązać się będzie z kosztami. Przy tym wskazał, że pożyczki takie są wysokooprocentowane. Kroki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, tj. zaciągnięcie pożyczki spowodują nieodwracalne skutki wobec skarżącego gdyż wpadnie on w "spiralę długów".
W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący przedłożył: PIT-11 za 2013 r., PIT/O za 2014 r. i 2015 r. oraz PIT-36 za 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.
W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09).
Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. [...] wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. [...] marca 2016 r. nie przedstawił żadnego uzasadnienia wniosku, ograniczając się jedynie do zawarcia samego żądania wstrzymania wykonania decyzji.
Tym samym WSA nie dysponując informacjami odnośnie sytuacji materialnej skarżącego nie mógł stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero na etapie uzupełnienia zażalenia skarżący przedstawił dokumenty w postaci zeznań podatkowych za lata 2013-2015 r.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również dane przedstawione w uzupełnieniu zażaleniu nie uprawdopodabniają wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki przewyższa wysokość nałożonej kary (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., II GZ 669/16).
Z przedstawionych dokumentów finansowych (k. 54-74 akt sądowych) nie wynika jednak, jaka jest sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego. Ten uchylił się choćby od przedłożenia: wyciągu z rachunku bankowego czy bilansu zysków i strat za lata 2014-2015. W związku z powyższym nie sposób określić, czy wykonanie decyzji miałoby taki wpływ na sytuację majątkową i finansową skarżącego, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostałyby spełnione. W związku z tym, nie można stwierdzić, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł doprowadzi do utraty płynności i zmusi skarżącego do zaciągnięcia wysokooprocentowanej pożyczki, o której mowa w zażaleniu
Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h z uwagi na to, że w toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się kontroli legalności tej decyzji. Wobec tego bez znaczenia dla rozpoznania zażalenia, jak i bez znaczenia dla kwestii zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są okoliczności podniesione w zażaleniu, jak i subiektywne przekonanie skarżącego o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 roku, sygn. akt. II GZ 669/16).
Oznacza to, że Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z powodu niewystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.