Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. o sygn. akt V SO/Wa 3/15, orzekając na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oddalił wniosek A. L. o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na decyzję Ministra Finansów (dalej: Minister) z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającą umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. A. L. wystąpił do WSA w W. o wymierzenie grzywny w wysokości 5000 zł Ministrowi Finansów za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 14 stycznia 2014 r. na wskazaną wyżej decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2013 r. W odpowiedzi na wniosek Minister wniósł o jego oddalenie i wyjaśnił, że pismo z dnia 14 stycznia 2014 r. nie spełniało podstawowych wymagań formalnych skargi, a zatem w dniu [...] lutego 2014 r. wezwał autora do wyjaśnienia, czy pismo to stanowi skargę na decyzję, czy jest nowym wnioskiem o umorzenie należności. Minister poinformował, że brak odpowiedzi spowoduje potraktowanie pisma jak nowego wniosku o umorzenie należności. W dniu [...] lutego 2014 r. korespondencja została zwrócona z adnotacją "adresat wyprowadził się", a wnioskodawca nie zawiadomił o zmianie adresu.
Wobec tego pismo z dnia 14 stycznia 2014 r. Minister uznał za nowy wniosek o umorzenie należności i przekazał je do Wojewody Ś. Wojewoda, po uzyskaniu w dniu 14 maja 2014 r. informacji od A. L., że pismo z dnia 14 stycznia 2014 r. stanowi skargę, zwrócił pismo Ministrowi. Następnie Minister, przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 r. Sąd wymierzył Ministrowi grzywnę w wysokości 1000 zł. Postanowienie zostało uchylone orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 13 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 914/14 (publik. CBOSA). NSA stwierdził, że Minister podjął niezbędne czynności do wyjaśnienia charakteru i celu pisma z dnia 14 stycznia 2014 r., nadał bieg temu pismu poprzez przekazanie go wraz z aktami do Wojewody, a po otrzymaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. oświadczenia strony zawartego w piśmie z dnia 14 maja 2014 r., przekazał skargę wraz z aktami do Sądu w dniu 2 lipca 2014 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu.
Rozpoznając ponownie wniosek A. L. o wymierzenie organowi grzywny, Sąd uznał się za związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA i podzielił stanowisko sądu kasacyjnego, że Minister podjął niezbędne czynności w celu wyjaśnienia charakteru pisma z dnia 14 stycznia 2014 r. Dopiero od dnia 2 czerwca 2014 r., czyli od dnia wpływu do Ministra oświadczenia skarżącego z dnia 14 maja 2014 r., że jego pismo jest skargą, Minister mógł traktować to pismo jak skargę. Sąd przyjął, że skoro Minister przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu 2 lipca 2014 r., to dochował ustawowego terminu na dokonanie tej czynności, co oznacza, że wniosek skarżącego był nieuzasadniony.
W zażaleniu wniesionym do NSA A. L. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 21 września 2015 r. i wymierzenia organowi grzywny lub uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wyjaśnił, że pismo z dnia 14 stycznia 2014 r. od dnia wpływu do Ministra było skargą na decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. (o czym świadczy jego treść), którą Minister, zachowując termin 30 dni, powinien przekazać do Sądu. Minister obowiązku w tym zakresie nie dopełnił, a zamiast tego, niepotrzebnie, ustalał charakter skargi. Ponadto wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia [...].02.2014 r. nie zostało prawidłowo doręczone i skarżący nie wiedział o tym wezwaniu, bowiem adnotacja, że "adresat wyprowadził się" była fałszywa. Organ nie ustalił prawidłowego adresu skarżącego.
W odpowiedzi na zażalenie Minister wniósł o jego oddalenie. Organ ponownie opisał stan sprawy i podkreślił m.in., że skarżący nie zawiadomił o zmianie swojego adresu do korespondencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 190 p.p.s.a. wynika, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. NSA przesądził, że Minister mógł traktować pismo A. L. z dnia 14 stycznia 2014 r. jak skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego od dnia 2 czerwca 2014 r. (tego dnia Minister otrzymał wyjaśnienia skarżącego z 14 maja 2014 r., że jego pismo z dnia 14 stycznia 2014 r. jest skargą). NSA wyraźnie zaznaczył, że do zaistniałej w sprawie sytuacji nie doszłoby, gdyby skarżący dopełnił, w szczególności, ciążącego na nim obowiązku poinformowania organu o zmianie adresu do korespondencji.
Ponownie rozpoznając wniosek o wymierzenie Ministrowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek, przyjmując, stosownie do wskazań NSA, że skoro Minister otrzymał skargę 2 czerwca 2014 r., tj. od tego dnia mógł zakwalifikować pismo z dnia 14 stycznia 2014 r. jako skargę i przekazał skargę Sądowi 2 lipca 2014 r., to postąpił zgodnie z treścią przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a., ustanawiającego po stronie organu administracji publicznej obowiązek przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Nie wystąpiły zatem podstawy do wymierzenia organowi grzywny, a to z kolei skutkowało oddaleniem wniosku.
Zdaniem NSA ocena Sądu, związanego wyżej wskazanym postanowieniem NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., jest prawidłowa, natomiast zażalenie skarżącego nie daje żadnych podstaw aby uznać ją za wadliwą.
Uzupełniająco podkreślenia wymaga, że Sąd wydał kontrolowane postanowienie w dniu 21 kwietnia 2015 r., więc stosował przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym sprzed 15.08.2015 r., czyli sprzed wejścia w życie istotnej nowelizacji tej ustawy, zaś skarżącemu przywrócono termin do wniesienia zażalenia.
Jedynie na marginesie NSA zauważa, że pismo A. L. z dnia 14 stycznia 2014 r. ostatecznie zakwalifikowane przez Ministra Finansów jako skarga w rozumieniu przepisów p.p.s.a. jest niefortunnie sformułowane i dlatego mogło wzbudzić wątpliwości organu co do faktycznej intencji skarżącego.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.