Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. zarządzeniem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1151/14 na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wezwał R.P. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, w kwocie 100 zł stosownie do 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zarządzeniu zamieszczono pouczenie o rygorze odrzucenia zażalenia w przypadku nieuiszczenia wskazanej kwoty w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zażalenia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł R.P. którym wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 10 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania. NSA zauważa, że sformułowanie "zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego" traktuje jako oczywistą omyłkę bowiem art. 49 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że tylko przewodniczący w formie zarządzenia pozostawia pismo bez rozpoznania. Zgodnie z powyższym mamy do czynienia z zarządzeniem Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.
NSA oceniając zgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2016 r. podkreśla, że zgodnie z art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stosownie do art. 214 § 1 i § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, przy czym pismo wnoszone przez kilka osób których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie.
W rozpoznawanej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2016 r. o wezwaniu R.P. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na zarządzenie "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu" z dnia 21 stycznia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania zostało wydane na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi.
Należy zauważyć, że przepis ten stanowi, iż wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych - 100 zł.
Wysokość wpisu została w zarządzeniu ustalona prawidłowo pomimo, że Sąd I instancji wskazał błędną podstawę prawną. Powołanie błędnej podstawy prawnej nie oznacza jednakże, iż wezwanie było jej pozbawione. Treść art. 233 p.p.s.a. stanowi, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu. Uznać zatem należy, że brak stosownej regulacji w rozporządzeniu nie oznacza, iż zażalenie na zarządzenie jest wolne od wpisu. Obowiązek uiszczenia takiego wpisu wynika bowiem wprost z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny przypomina w tym miejscu o zasadzie wynikającej z art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, może dotyczyć zarówno postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 194 § 1 p.p.s.a.), jak i zarządzenia przewodniczącego (art. 198 p.p.s.a.). Wysokość wpisu od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego można zaś określić na podstawie art. 233 p.p.s.a., w którym ustawodawca wskazał, iż "w rozporządzeniu należy uwzględnić, że wpis nie może być niższy niż sto złotych", co oznacza minimalną kwotę wpisu sądowego.
Ponadto w myśl art. 167 p.p.s.a. przepisy działu III rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego, zaś art. 198 p.p.s.a. nakazuje odpowiednie stosowanie do zarządzeń przewodniczącego przepisów działu IV rozdziału 2 "zażalenie" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 986/14).
Z powyższych względów uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie mimo wskazania w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II WSA w Poznaniu błędnej podstawy określającej wysokość wpisu, tj. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wezwanie R.P. do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania w kwocie 100 zł było prawidłowe.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji