Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt V SO/Wa 10/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek W. S. o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym wniosek o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., za nieprzekazanie kompletnych akt administracyjnych dotyczących sprawy rozpatrywanej pod sygnaturą V SA/Wa 894/14 tj. postępowania o odmowie stwierdzenia nieważności postępowania.
W odpowiedzi na wniosek Minister Finansów wskazał, że do przedmiotowej sprawy zostały przekazane kompletne akta sprawy, a argumenty skarżącego odnoszące się do doręczenia tytułów wykonawczych odnoszą się do innego postępowania.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że orzekając w sprawie o sygnaturze akt V SA/Wa 894/14, Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność, nie dostrzegając jednocześnie żadnych braków dotyczących kompletności akt administracyjnych, o jakiej pisał skarżący. Ponadto podniósł, że przedmiotem orzekania było postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego postępowania egzekucyjnego. Zarzut niekompletności akt administracyjnych mógłby zatem odnosić się do akt postępowania nieważnościowego, a nie egzekucyjnego, jak argumentował skarżący. Ponadto akta zostały przez Ministra przekazane w ustawowo przewidzianym terminie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie skarżący wniósł o:
- 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt SO/Wa 10/14 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie,
- 2. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt SO/Wa 10/14, rozpoznanie skargi i orzeczenie o wymierzeniu Ministrowi Finansów postulowanej przez skarżącego grzywny przewidzianej w art. 55 § 1 p.p.s.a. a także o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego nieziszczonych kosztów zastępstwa prawnego w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy za obie instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działania są przedmiotem skargi, przekazuje sądowi ten środek prawny wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Jeżeli organ nie zastosował się do powyższego obowiązku, sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Jak słusznie uznał Sąd I instancji wymierzenie organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. musi zostać poprzedzone oceną specyfiki i charakteru okoliczności danej sprawy.
Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...].02.2014r., nr [...]Minister Finansów odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...].07.2011 r., nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nr [...] z dnia [...].05.2011 r., w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 03.03.2014r., Włodzimierz Sławiński wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta została przekazana wraz z odpowiedzią na skargę z dnia [...],04.2014r., nr [...] oraz kompletem akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.Pismem z dnia [...].05.2014 r. W. S. wystąpił do WSA w Warszawie o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kompletnych akt przedmiotowej sprawy.
Z akt sprawy wynika również, iż Minister Finansów wskazał, iż wykonał obowiązek przekazania kompletnych akt w sprawie dotyczącej skargi W. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...].02.20I4r., nr [...]. Dodatkowo Minister Finansów podniósł, że przy piśmie z dnia [...].04.2014r., nr [...], będącym odpowiedzią na skargę Strony z dnia [...].03.2014r., Minister Finansów przekazał do WSA w Warszawie kompletne, ponumerowane akta dotyczące w/w postępowania.
Z powyższego wynika, iż okoliczności, na które powołuje się Strona we wniosku z dnia [...].05.2014r., dotyczą odrębnego postępowania, którego akta w związku ze skargą Strony z dnia [...].01.2014r. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...].12.2013r., nr [...], zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie nr [...]z dnia [...].02.2014r.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez WSA, że wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji orzekając w sprawie o sygnaturze akt V SA/Wa 894/14, Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność, nie dostrzegając jednocześnie żadnych braków dotyczących kompletności akt administracyjnych, o jakiej pisał skarżący. Przedmiotem orzekania było postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego postępowania egzekucyjnego. Zarzut niekompletności akt administracyjnych mógłby zatem odnosić się do akt postępowania nieważnościowego, a nie egzekucyjnego, jak argumentował skarżący.
W sprawie nie było kwestią sporną, iż akta zostały przez Ministra Finansów przekazane w ustawowo przewidzianym terminie.
Wobec tego NSA stwierdza, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie zachodzą przesłanki do nałożenia na Ministra Finansów grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, ponieważ wniosek ten powinien być skierowany do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. do WSA w Warszawie. Wobec tego Sąd I instancji, po przekazaniu mu akt sprawy, zajmie się powyższym wnioskiem, zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a.