Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną A.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 kwietnia 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1546/12), wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Pismem z dnia 15 lutego 2011 r. A.R. wniósł skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. oddalił skargę. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony reprezentującemu skarżącego w postępowaniu przez Wojewódzkim sądem Administracyjnym w W. profesjonalnemu pełnomocnikowi procesowemu w dniu 25 maja 2012 r.
W dniu 25 czerwca 2012 r. wpłynęła do Sądu sporządzona osobiście przez skarżącego skarga kasacyjna od powyższego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, w sprawach obowiązków podatkowych może ją także sporządzić doradca podatkowy, a w sprawach własności przemysłowej rzecznik patentowy (art. 175 § 3 p.p.s.a.). Sąd zaznaczył, że niniejszej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona niezgodnie z powołanymi wyżej przepisami i w myśl art. 178 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
W dniu 4 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżacego złożył wiosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz z datowaną na dzień 3 lipca 2013 r. skargą kasacyjną (sporządzoną przez radcę prawnego).
Pismem z dnia 12 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 czerwca 2013 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia tj.:
- 1) art. 175 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, podczas gdy skarga kasacyjna z dnia 3 lipca 2013 r. została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika skarżącego ustanowionego w ramach prawa pomocy,
- 2) art. 178 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, iż skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z powodu jej złożenia niezgodnie z przepisami, podczas, gdy skarga kasacyjna z dnia 3 lipca 2013 r. odpowiada przepisom prawa, w szczególności została złożona przez osobę uprawnioną.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne i podlega oddaleniu.
Poprawność zaskarżonego postanowienia nie budzi wątpliwości w świetle jednoznacznego brzmienia przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. nie stosuje się, jedynie gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W oparciu o art. 175 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być również sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
Sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1- 3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04). Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia objętym tzw. przymusem adwokacko-radcowskim. Oznacza to, że brak sporządzenia jej przez jedną z osób opisanych w art. 175 p.p.s.a. wyklucza możliwość jej merytorycznego rozpatrzenia. Jest ona w takiej sytuacji niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 178 p.p.s.a. Obowiązek ustanowiony w art. 175 § 1 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarga kasacyjna nie została sporządzona przez żadną z wyżej wymienionych osób. Podkreślić ponadto należy, że odpis wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r., od którego strona wniosła skargę kasacyjną został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 maja 2012 r.
Podnoszona w zażaleniu pełnomocnika strony skarżącej okoliczność, że skarga kasacyjna z dnia 3 lipca 2013 r. została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika profesjonalnego (a zatem odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej 25 czerwca 2012 r. osobiście przez skarżącego nastąpiło przedwcześnie) nie może odnieść zamierzonego skutku. Postanowienie, którego dotyczy zażalenie zostało bowiem wydane w związku z wniesioną osobiście skargą kasacyjną A.R. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie dotyczy jedynie tej skargi kasacyjnej, a kontrola prawidłowości zaskarżonego postanowienia powinna się odbywać z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia. Bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia pozostaje późniejsze wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zasadnie odrzucił wniesioną osobiście skargę kasacyjną A.R.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.