Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 732/14, odmówił M.M. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
M.M. w skardze do WSA w W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Skarżący uzasadnił wniosek tym, iż skreślenie z listy pracowników ochrony wywołałoby skutek z art. 52 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy. Wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie wraz z żoną, która otrzymuje emeryturę i niepracującym synem.
Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a.) odmówił wnioskodawcy udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Uzasadniając odmowę Sąd stwierdził, że skarżący we wniosku przedstawił jedynie swoją sytuację materialną związaną z ewentualnym rozwiązaniem stosunku pracy. Sąd ocenił, iż trudności związane z utrzymaniem rodziny powstałe na skutek ewentualnego rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy (do którego dotychczas nie doszło) nie uzasadniają konieczności zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż dochód rodziny oprócz wynagrodzenia za pracę skarżącego stanowi również emerytura żony.
M.M. nie zgodził się z postanowieniem i zażaleniem wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył je w całości. Wniósł o uchylenie postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie tego, iż zwolnienie z pracy nie jest trudnym do odwrócenie skutkiem i nie jest wyrządzeniem skarżącemu i jego najbliższej rodzinie szkody, jako że w aktualnej sytuacji społecznej stała praca jest dobrem podstawowym, a skarżący jest w wieku w którym znalezienie pracy jest praktycznie niemożliwe.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Uznał, że wnioskodawca nie uzasadnił swojego wniosku i nie wykazał, że zachodzi którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji odmówił wnioskodawcy wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Sąd pierwszej instancji przytoczył treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował treść wniosku skarżącego, ale nie ocenił go należycie pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w powyższym przepisie, tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Oceny tej Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela, ponieważ wnioskodawca należycie uprawdopodobnił już przed WSA, że w sytuacji wykonania decyzji cofającej mu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia straci pracę, a więc on sam, jak i jego rodzina zostaną pozbawieni poważniej części środków do życia. Twierdzenie to jest prawdopodobne, gdyż istotnie, w miejscu zamieszkania skarżącego w powiecie radomskim gdzie zgodnie z informacją umieszczoną w Biuletynie Informacji Publicznej Powiatowego Urzędu Pracy w Radomiu bezrobocie na wrzesień 2014 r. wynosiło 27,9%, istnieją obiektywne, znaczne trudności w znalezieniu zatrudnienia. Zważyć również trzeba, że pozbawienie skarżącego źródła dochodu przy dochodach z emerytury żony w wysokości 1099,35 zł oraz zamieszkiwanie z niepracującym synem, może spowodować poważne, a zarazem trudne do odwrócenia pogorszenie sytuacji życiowej całej rodziny.
Powyższe oznacza, że wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem postanowienie Sądu pierwszej instancji należało uchylić i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 188 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.