Postanowienie NSA z 1 grudnia 2015 r., II GZ 784/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1682/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie informacji cenowej postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Gabriela Jyż przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. odmówił E. J. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie informacji cenowej.

Sąd I instancji wskazał, że wraz z wniesioną na przywołaną decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2015 r., skargą strona wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody gdyż prowadzony przez nią punkt handlowy posiada na tyle małą powierzchnię, że nie będzie fizycznie możliwym takie wyeksponowanie towarów, aby przy każdym z nich umieścić wywieszkę zgodną z wymogami stawianymi przez organ. Podjęcie działań wynikających z nałożonych na stronę obowiązków spowoduje znaczne ograniczenie oferowanego asortymentu produktów co w konsekwencji spowoduje utratę klientów i zmniejszenie utargu powodując w konsekwencji utratę rentowności prowadzonej przez skarżącą działalności handlowej.

Sąd I instancji przywołując przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji państwowej zawarte w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że z podanych przez stronę okoliczności nie wynika aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody jak również aby powodowało powstanie sytuacji, w której niemożliwym będzie przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy lub wynagrodzenia ewentualnej szkody.

E. J. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej prawie nie zostały pełnione przesłanki wskazane w powołanym przepisie.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przez określoną w powołanym przepisie szkodę należy rozumieć taką szkodę majątkową oraz niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1841/12.). Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1251/12.).

W sprawie, strona skarżąca formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a następnie powtarzając konsekwentnie tą samą argumentację w zażaleniu, wywodziła możliwość wyrządzenia jej, wykonaniem objętej skargą decyzji, znacznej szkody przy jednoczesnym braku możliwości przywrócenia stanu pierwotnego koniecznością zmniejszenia ilości towarów oferowanych do sprzedaży w prowadzonej drogerii wskutek konieczności umieszczenia na nich wywieszek zawierających informacje o cenach zgodnych z przepisami ustawy z dnia 5 lipca 2001 o cenach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 385) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży (Dz. U. z 2002 r., Nr 99 poz. 894) oraz niewielką powierzchnią lokalu handlowego. To właśnie konieczność oparzenia towarów wywieszkami zgodnymi z przepisami powołanych aktów prawnych, który to obowiązek został na nią nałożony przez organy, ma w ocenie skarżącej wywołać niekorzystne dla niej skutki w postaci zmniejszenia ilości towaru, odpływu klientów i zmniejszenie utargu.

Wskazać należy, że zgodnie z § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen towarów, poprzez wywieszkę, zawierającą informacje wskazujące nazwy handlowe towarów, ceny oraz jednostki miar, do których odnoszą się uwidocznione ceny (§ 3 ust. 1 rozporządzenia), należy rozumieć etykiety, tabliczki lub plakaty z wydrukowaną lub napisaną odręcznie ceną i nazwą towaru, nie łączoną trwale z towarem.

Skoro rozporządzenie w zakresie wywieszek pozostawia prawo wyboru sprzedawcy formy (w trzech wariantach), w jakiej uwidoczniona zostanie cena i nazwa oferowanych towarów, objęta skargą decyzja, jaki i poprzedzające je rozstrzygnięcie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Sz. z dnia [...] maja 2014 r. nie nakłada w sposób konkretny, jednostronny i jednoznaczny na skarżącą, jakiego rodzaju wywieszkami mając być opatrzone sprzedawane przez nią towary, to powoływanie się na nieskonkretyzowany sposób wykonania decyzji nakładającej na nią obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie informacji cenowej mający spowodować wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia powodującego zastosowanie w stosunku do skarżącej ochrony tymczasowej przewidzianej powołanym przepisem. Samo, bowiem powołanie się na zmniejszenie asortymentu oferowanych w drogerii towarów wobec konieczności umieszczenia wywieszek zgodnych z prawem, bez wskazania, że próba realizacji obowiązku dotyczącego informacji cenowej, w którejkolwiek z form przewidzianych rozporządzeniem może istotnie spowodować wystąpienie niekorzystnych warunków przywołanych we wniosku, nie daje podstaw do stwierdzenia aby wykonanie decyzji w stosunku do skarżącej mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał orzeczenie Sąd I instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo, że uzasadnienie postanowienia nie wskazuje w sposób rzetelny i jednoznaczny na motywy jakie legły u jego podstaw. Sąd I instancji, bowiem poza szerokim wskazaniem na orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do art. 61 § 3 p.p.s.a. nie poczynił wywodów dotyczących wniosku jako pozbawionego podstaw do jego uwzględnienia. Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca nie zakwestionowała tego mankamentu postanowienia Sądu I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem mimo błędnego postanowienia, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.