Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "M." Sp. jawna z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
"M." Sp. jawna z siedzibą w Ł. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Nie uiściła jednak wpisu sądowego od skargi oraz nie załączyła dokumentu wskazującego na osoby umocowane do jej reprezentacji.
Sąd I instancji 30 stycznia 2017 r. wezwał skarżącą do nadesłania oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 687) z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone Spółce na wskazany przez nią w skardze adres w dniu 3 lutego 2017 r. Strona na wezwanie Sądu nie złożyła dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do jej reprezentacji.
Wobec powyższego WSA odrzucił skargę ze względu na nieuzupełnienie jej braków formalnych, tj. niezłożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do działania w imieniu strony skarżącej na dzień wniesienia skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem WSA wskazując, że jako strona postępowania pierwszy raz spotkała się z sytuacją, kiedy sędzia rozpoznając podpis osoby upoważnionej do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki jednoosobowo odrzuca skargę. Dostarczenie dokumentu, który jest ogólnodostępny w ocenie Spółki wydawało się sprawą tak oczywistą, że nie do końca strona zrozumiała treść wezwania. Zdaniem Spółki wypełniła przesłankę zawartą w art. 86 § 1 p.p.s.a.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. WSA w Warszawie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakiem formalnym, bowiem skarżąca spółka nie złożyła dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, do czego była zobowiązana treścią art. 29 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05, stwierdził, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących skargi spółek kapitałowych do przedłożenia aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Natomiast brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi. Nie ulega również wątpliwości, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych, co obligowało Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Przy czym na marginesie wymaga podkreślenia, że postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. WSA w Warszawie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Spółka składając zażalenie na postanowienie odrzucające skargę zawarła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi, a środki te są ze sobą sprzeczne i wykluczają się wzajemnie, zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania różnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Z uwagi na brak sprecyzowania przez stronę, który wniosek popiera, Sąd działając na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że treść wezwania była jasna i czytelna, a skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie, w którym braki należało uzupełnić i skutkach niezastosowania się do wezwania, stąd zastosowanie rygoru wskazanego w wezwaniu, tj. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 232 § 1 p.p.s.a., było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi, której braków formalnych Spółka nie uzupełniła w terminie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.