Uzasadnienie
Postanowieniami z 22 września 2015 r., sygn. akt V SAB/Wa 30/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił J. Ś. i A. N. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z 3 lutego 2015 r., sygn. akt V SAB/Wa 41/14.
Sąd I instancji stwierdził, że postanowieniem z 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SAB/Wa 30/15, odrzucona została skarga J. Ś. i A. N. o wznowienie postępowania jako niedopuszczalna. Wobec tego, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżących są oni zwolnieni z mocy samego prawa z kosztów sądowych w niniejszej sprawie na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a., ponieważ skargę wnieśli jako wolontariusze P. działający na rzecz organizacji społecznej (P.) oraz pośrednio także na rzecz Gminy W. z tytułu dofinansowania stowarzyszenia przez tę Gminę. Z tego tytułu łączy ich stosunek służbowy z ZG P. i P. o/W. oraz pośrednio także z Prezydentem m. st. W..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Okoliczność taka zachodzi, gdy bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08, postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 41/12, Tarno J. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572, Jagielska M., Jagielski J., Gołaszewski P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. Hauser R., Wierzbowski M., Warszawa 2011, s. 803).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji zastosował powyższy przepis. Postanowieniem z 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SAB/Wa 30/15, skarga J. Ś. i A. N. o wznowienie postępowania sądowego została odrzucona z uwagi na niewskazanie podstaw wznowienia postępowania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Tymczasem wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy obejmował jedynie zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec tego, że skarga była oczywiście bezzasadna, ponieważ nie powoływała podstaw wznowienia postępowania, a skarżący nie wnosili o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut zawarty w zażaleniu, że celem wnoszących skargę nie było wszczęcie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy, a jedynie zaznaczenie, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. skarżący powinni być zwolnieni z mocy samego prawa z kosztów sądowych. Argumentacja ta jest o tyle chybiona, że stosownie do ww. przepisu nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu stosunków pracy i stosunków służbowych. Zdaniem NSA skarżona przez J. Ś. i A. N. bezczynność organu nie dotyczy stosunków pracy i stosunków służbowych.
Po pierwsze, przedmiotem skargi jest bezczynność w sprawie wniosku o rozliczenie środków pochodzących z dofinansowania z budżetu państwa. Główny zakres sprawy nie wynika więc ze stosunków służbowych. Poza tym, skarżący, wbrew swoim twierdzeniom, nie są połączeni z P. stosunkiem służbowym, skoro są w tym stowarzyszeniu wolontariuszami. Wobec tego ich argumentacja nie mogła znaleźć poparcia NSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.