Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu wniosku S. S. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności postanawia przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. Referendarz sądowy WSA po rozpoznaniu złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Od postanowienia skarżący wniósł w dniu 3 stycznia 2012r. sprzeciw.
Sąd I instancji postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. ponownie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym wskazując w uzasadnieniu, iż postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z wnioskiem skarżącego, bowiem przemawiały za tym okoliczności wskazane w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, pozostaje bowiem z małżonką w ustroju rozdzielności majątkowej, osiągając miesięczny dochód ze świadczenia rentowego w kwocie 1075,47 zł. Jako posiadany majątek skarżący wskazał gospodarstwo rolne o powierzchni 2,70 ha oraz mieszkanie we W. Gospodarstwo rolne, zgodnie z twierdzeniem skarżącego, oddane jest w dzierżawę w zamian za uiszczanie koniecznych należności z tytułu gospodarstw rolnego. Przedstawiona przez skarżącego sytuacja majątkowa uzasadniała w ocenie WSA, z uwagi na jego niski dochód, wiek i stan zdrowia, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, bowiem skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowieniu WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przewidziano możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa, co wynika wprost z art. 246 § 1 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 p.p.s.a.). Dopiero wyczerpujące przedstawienie przez stronę zaistnienia przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Odnosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy NSA zauważa, iż przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie w jakim wnioskował.
Skarżący złożył stosowane oświadczenie na formularzu PPf oraz przedstawił swoją sytuację majątkową i rodziną. Sąd I instancji prawidłowo przeanalizował akta sprawy i postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W ocenie NSA skarżący w zażaleniu nie kwestionował prawidłowości ustalonego przez WSA stanu faktycznego, poza błędem w postaci kwoty dochodu tj. 1075,47 zł, która w ocenie skarżącego wynosi 914,68 zł. i jest to jak wskazał "renta = emerytura ZUS". W ocenie NSA, jak wynika z wniosku PPf, sam skarżący wskazał na kwotę brutto 1075,47, natomiast netto 914,68. A zatem podnoszone przez skarżącego okoliczności, są nieuzasadnione a Sąd I instancji przyjął prawidłowe ustalania stwierdzając, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i opłaty pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.