Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 9 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1175/21, odrzucił skargę A. K. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania.
Sąd pierwszej instancji podał, że Przewodniczący Wydziału III WSA w Gdańsku zarządzeniem z 23 grudnia 2021 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wspomniane wezwanie zostało wysłane na adres skarżącej podany w skardze. Przesyłka zawierająca wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona nadawcy jako niepodjęta w terminie. Nie została odebrana i po zwrocie do Sądu została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zgodnie z zarządzeniem z 27 stycznia 2022 r., wezwanie uznano za doręczone, w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."), w dniu 17 stycznia 2022 r.
Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze, że w zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony, postanowieniem z 9 lutego 2022 r., odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga – będąc pierwszym pismem w sprawie – powinna zawierać numer PESEL strony ją wnoszącej, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Prawidłowe wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonania czynności procesowej. Następstwem niedopełnienia tych wymagań, które zostały szczegółowo uregulowane w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest odrzucenie skargi. W ten sposób nie dochodzi w ogóle do skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, a tym samym do poddania zaskarżonego przejawu działania albo zaniechania administracji publicznej kontroli sprawowanej pod względem zgodności z prawem (postanowienie NSA z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II OZ 340/21).
Sposób doręczania pism sądowych, w tym wezwań, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie, § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone. W myśl powyższych przepisów powinny zostać spełnione ku temu następujące przesłanki: wystąpienie niemożności doręczenia pisma w inny sposób; dwukrotne awizowanie pisma w odpowiednim czasie; a także upływ 14-dniowego terminu od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej.
Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że w związku z wniesieniem skargi na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku skarżąca została prawidłowo wezwana zarządzeniem z 23 grudnia 2021 r. do podania swojego numeru PESEL. Pismo zawierające to zarządzenie zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a., 17 stycznia 2022 r. Oznacza to, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał 24 stycznia 2022 r. Skarżąca, w wyznaczonym w ten sposób terminie, nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wobec tego została spełniona przesłanka do odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarżąca podniosła w zażaleniu, że nie była świadoma, że korespondencja z WSA była kierowana na adres miejsca prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Jej stanowisko nie znajduje jednak potwierdzenia w aktach sprawy. Wezwanie zostało doręczone skarżącej na adres podany w treści skargi (k – 2 akt sądowych). Przed 28 stycznia 2022 r. w aktach nie było oświadczenia skarżącej o zmianie adresu do doręczeń. Sąd pierwszej instancji miał zatem obowiązek dokonywania doręczeń na adres wskazany w skardze. Warto także dodać, że pismo skarżącej, w którym wskazała adres do korespondencji, wpłynęło do Sądu dopiero 28 stycznia 2022 r. W świetle przedstawionych okoliczności, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji poprawnie doręczył skarżącej wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi.
Należy podkreślić, że upływ terminu jest okolicznością obiektywną w tym sensie, że jest niezależny od winy w uchybieniu terminowi. Przy jego obliczaniu nie bierze się zatem pod uwagę okoliczności faktycznych związanych z przyczynami uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności procesowej. Dlatego motywy zażalenia, w których skarżąca podaje przyczyny uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie mogły odnieść oczekiwanego przez nią skutku.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego jest prawidłowe.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.