Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 6 lutego 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Sędzia NSA Edward Kierejczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 610/03 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 6 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych
postanawia:
- - oddalić zażalenie -
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 6 marca 2003 r. w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wnioskiem z dnia 1 marca 2005 r. Z. B. zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. W tym samym dniu wniósł również o przyznanie mu prawa pomocy.
Pismem Sądu z dnia 11 kwietnia 2005 r., doręczonym do rąk adresata w dniu 13 kwietnia 2005 r., Z. B. został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w wysokości 100 zł. Opłata ta nie została przez wnioskodawcę uiszczona.
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2005 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarządził przymusowe ściągnięcie od skarżącego kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Zarządzenie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2005 r. Sąd ten uznał, że zarządzenie o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej zostało wydane przedwcześnie, przed rozpoznaniem sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r., po rozpoznaniu sprzeciwu, Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 24 listopada 2005 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie podnosząc w nim, iż jest to jego drugie zażalenie na takie zarządzenie, a pierwsze zostało rozpatrzone na korzyść skarżącego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2005 r. Na tej podstawie uważa on, że sprawa dotycząca opłaty kancelaryjnej powinna być uważana za uchyloną i zakończoną, ponieważ orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie podlegają dalszemu zaskarżeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny:
Przepisy dotyczące kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowane są w dziale V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.s.a.). Zgodnie z art. 211 ustawy, koszty sądowe dzielą się na opłaty sądowe i zwrot wydatków. Do opłat sądowych zalicza się wpis i opłatę kancelaryjną (art. 212 § 1 p.s.a.).
Strona może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych. Tak też zrobił skarżący, przy składaniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r., po rozpoznaniu sprzeciwu, Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Orzeczenie zostało doręczone w dniu 8 sierpnia 2005 r. Od tego postanowienia strona nie wniosła zażalenia do Sądu II instancji, zatem stało się ono prawomocne po upływnie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, czyli z dniem 17 sierpnia 2005 r.
Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wezwał ponownie skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Należy zaznaczyć, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2005 r. nie rozstrzygało w przedmiocie przyznania prawa pomocy, a jedynie uchyliło zarządzenie w przedmiocie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej ze względu na nierozpatrzenie w pierwszej kolejności sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze wszystkie te okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku za nieuzasadnione.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.s.a. orzekł, jak w sentencji.