Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1425/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę K. W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia umowy oddania w używanie kwoty indywidualnej z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wpisu od skargi, pomimo wezwania. Postanowienie to doręczono [...] lipca 2014 r. dorosłemu domownikowi skarżącego – żonie.
Pismem z [...] września 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi.
Postanowieniem z 22 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1425/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu.
W ocenie WSA wniosek skarżącego został wniesiony po terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Jak stwierdził Sąd I instancji skarżący dowiedział się o przyczynie odrzucenia skargi z odpisu postanowienia z [...] lipca 2014 r., które zostało doręczone mu za pośrednictwem dorosłego domownika [...] lipca 2014 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu mijał [...] lipca 2014 r., tymczasem skarżący złożył wniosek dopiero [...] września 2014 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego. W uzasadnieniu stwierdził, że o uchybieniu terminu dowiedział się z pisma Sądu otrzymanego we wrześniu 2014 r. Przedtem nie miał świadomości, że doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia wpisu. Skarżący przedstawił również argumenty świadczące o jego braku winy w uchybieniu terminowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.).
Wobec tego kluczową kwestią przy ocenie dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności jest ustalenie dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Skoro w niniejszej sprawie przyczyną uchybienia terminowi było nieprawidłowe zrozumienie treści wezwania do uzupełnienia wpisu od skargi, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu powinien biec od dnia, w którym strona dowiedziała się o swoim błędzie, tj. jak prawidłowo uznał Sąd I instancji od dnia doręczenia odpisu postanowienia z [...] lipca 2014 r. o odrzuceniu skargi.
Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca odpis postanowienia z [...] lipca 2014 r. została przesłana na adres skarżącego i [...] lipca 2014 r. została odebrana pod tym adresem przez dorosłego domownika – żonę skarżącego (por. k. 35 akt sądowych). Wobec treści art. 72 § 1 p.p.s.a. w dniu odebrania przesyłki przez żonę skarżącego, pismo zawierające odpis postanowienia zostało doręczone skarżącemu. Wobec tego należało uznać, że w tym dniu ustała przyczyna uchybienia i od tego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący w powyższym okresie nie złożył wniosku o przywrócenia terminu, więc prawidłowo WSA w W. uznał jego wniosek za spóźniony i odrzucił go na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg we wrześniu z uwagi na to, że w tym miesiącu otrzymał pismo z sądu. W aktach sprawy nie ma żadnego śladu pisma, które skarżący mógłby otrzymać z Sądu we wrześniu. Również skarżący nie precyzuje, jakie pismo z Sądu – w jego opinii – rozpoczęło bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu.
W tej sytuacji NSA, stwierdza, że postanowienie WSA w W. jest wydane zgodnie z prawem i zawiera stanowisko, które podziela NSA.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.