Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 229/16 odmówił H.C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] grudnia 2015 roku w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011 w pomniejszonej wysokości.
H.C. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona w żaden sposób nie uzasadniła złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jako podstawę art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.
Sąd I instancji w uzasadnieniu podkreślił, że skarżący nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Jak uznał WSA do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych a także sytuacji rodzinnej.
W ocenie Sądu takich danych strona nie przedłożyła i tym samym nie można zweryfikować, jaki jest stan majątkowy skarżącego, a zatem czy wykonanie decyzji polegającej na przyznaniu zmniejszonej płatności, wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie H.C. wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, mające istotny wpływ na jego treść, naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z tym, że postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).
Podkreślenia wymaga, że taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżący występując o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału ARiMR w Gdyni (uchylającej wcześniejszą decyzję i przyznającej płatność w mniejszej wysokości) nie uzasadnił wniosku, gdyż nie przytoczył żadnych okoliczności odnoszących się do jego aktualnej sytuacji finansowej, na podstawie których Sąd mógłby ocenić, czy istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków materialnych wskutek wykonania wspomnianej decyzji.
Sąd pierwszej instancji nie dysponując żadnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej skarżącego nie mógł orzec zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku. W związku z tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na etapie postępowania sądowego jest w interesie wyłącznie wnioskodawcy, to na nim spoczywa ciężar uprawdopodobnienia skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie może w tym przypadku wyręczać strony i samodzielnie poszukiwać dowodów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skarżący domagając się wstrzymania zaskarżonej decyzji na czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego powinien był zatem uzasadnić wniosek i załączyć stosowne dokumenty finansowe, które pozwoliłyby ustalić zasadność przyznania mu ochrony tymczasowej. Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bez jakiegokolwiek uzasadnienia tego żądania nie pozwoliło Sądowi pierwszej instancji ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego negatywne konsekwencje, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny jedynie na marginesie zaznacza, że argumentacja powołana w zażaleniu przez skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zmniejszającej ilość przyznanego dofinansowania stanowi dla skarżącego zagrożenie wywołania niepowetowanej straty w postaci faktycznej upadłości prowadzonego przez skarżącego gospodarstwa rolnego, a tym samym zaprzestania prowadzenia przez niego działalności rolniczej z uwagi na całkowity brak środków pieniężnych, koniecznych do bieżącego funkcjonowania jest gołosłowna i nie poparta żadnymi dokumentami.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji