Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 993/17 odmówił D. K. (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżąca w skardze od ww. decyzji zawarła wniosek o jej wstrzymanie w całości. Wniosek nie został uzasadniony.
WSA powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.) oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskująca nie określiła nawet, czy w jej przypadku zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", czy też "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sąd I instancji zaznaczył, że skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem, ograniczając się w uzasadnieniu skargi do zarzutów odnoszących się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji.
W ocenie WSA skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a co więcej nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie wniosku.
Skarżąca złożyła zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu I instancji. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. jest niesłuszna a uzasadnienie skargi stanowi jednocześnie uzasadnienie zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie twierdzeń o niesłuszności zaskarżonej decyzji.
Organ w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I GZ 29/17, dostępne w CBOSA).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa.
Sąd I instancji prawidłowo rozpoznał wniosek i wyczerpująco uzasadnił odmowę wstrzymania wykonania decyzji, wskazując treść właściwych w sprawie przepisów prawnych i orzecznictwa. Uzasadnienie postanowienia daje pełną możliwość kontroli instancyjnej i nie wymaga uzupełnienia. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz brak dokumentów źródłowych nie pozwoliły Sądowi na pozytywne rozpatrzenie wniosku strony, a podkreślić należy, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania i udokumentowania okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W tej kwestii Sąd nie może zastępować strony.
W zażaleniu skarżąca powołuje się na okoliczność, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna. Odnosząc się do tego zagadnienia należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, ale służy zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ocena, czy decyzja jest, czy nie jest legalna (zgodna z prawem) zostanie przeprowadzona przez Sąd I instancji w postępowaniu ze skargi skarżącej, a nie w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny, rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada tej kwestii. Powołany przepis upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 91/16, dostępne w CBOSA).
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.