Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 czerwca 2016 r. odmówił Z. D. Z. w K. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.
Sąd I instancji w uzasadnieniu przedstawił, że skarżący Z. D. Z. w K. (dalej: skarżący) pismem z dnia 18 marca 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2016 r. nakazującą skarżącemu zwrot części dotacji udzielonej z budżetu Powiatu [...] w 2012 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 137.094,21 zł. W skardze tej skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd w uzasadnieniu wskazał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Skarżący zaniechał jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie.
Z. D. Z. w K. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący Z. zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podał, że Z. jest stowarzyszeniem oświatowym prowadzącym 57 szkół różnego rodzaju i jako takie prowadzi działalność tzw. bez wynikową. Istotą takiej działalności jest to, że wszelkie przychody przeznaczone są na cele statutowe, czyli oświatowe. Zatem skoro jest jednostką organizacyjną, która zysku (dochodu do podziału) osiągnąć nie może to jest rzeczą oczywistą, że uszczuplenie finansowe o tak znacznej wartości musi z natury rzeczy wyrządzić takiemu stowarzyszeniu znaczą szkodę dotykając w rzeczywistości nie tylko samą instytucję, ile 2603 dzieci uczące się w prowadzonych przez skarżący Z. dzieci. Zdaniem Z. wszelkie fakty płynące z reguł działania i zawarte w jego statucie nie wymagają szczegółowego dowodzenia, nadto stowarzyszenie nie jest podmiotem gospodarczym, osiągającym zyski, tym samym ze swojej istoty nie musi wykazywać przesłanek wynikających z art. 61 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wolters Kluwer 2009, s. 206).
W tym miejscu zaznaczyć należy, iż podstawę oceny konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji stanowią konkretne okoliczności faktyczne, które pozwolą na uprawdopodobnienie, że wykonanie powyższych decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy.
Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia orzeczenie Sądu I instancji pod kątem zaistnienia bądź nie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Możliwość wstrzymania decyzji na podstawie wymienionego przepisu nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy, uwzględnić wniosek strony skarżącej.
Odnosząc powyższe uwagi do sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte w uzasadnieniu skargi twierdzenia, uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie stanowiska skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo zaś twierdzenie skarżącego, iż jest podmiotem, który nie musi wykazywać (uzasadniać) przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest całkowicie bezpodstawne i nie poparte żadnym przepisem prawa. W tym miejscu podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady dotyczącej wykonalności decyzji. Oznacza to, że strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego sformułowania tegoż wniosku, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
W rozpoznawanej sprawie, w oparciu o tak skonstruowany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bez jego szczegółowego uzasadnienia, Sąd I instancji mógł jedynie odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Jak już to zostało wskazane Sąd musi mieć bowiem wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy co do tego, że okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Wykazanie tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd kasacyjny nie może wyeliminować z obrotu prawnego prawidłowego postanowienia sądu I instancji w sytuacji gdy strona nie wskazała we wniosku okoliczności uzasadniających jej stwierdzenia.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a.