Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił T. Spółce z o.o. w C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd wskazał, że skarżąca uzasadniając swój wniosek powołała się wyłącznie na obowiązek zapłaty orzeczonej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, co w jej ocenie samo przez się rodzi niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, czyniąc tym samym jej wniosek zasadnym. Jednak na poparcie swoich obaw Spółka nie przedstawiła dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Oceniając wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej nieodwracalnych skutków Sąd uznał, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje takich skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie przez WSA wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo iż strona skarżąca we wniosku oraz jego uzasadnieniu wykazała, że zostały spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca powołała się wyłącznie na obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, co w jej ocenie samo przez się rodzi niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić dla Sądu I instancji źródło oceny wpływu nałożonej kary pieniężnej na kondycję finansową czy możliwość działalności Spółki, a zatem, z których ewentualnie wynikałoby czy w sprawie wystąpiły przesłanki warunkujące udzielenie ochrony tymczasowej.
Również okoliczności podniesione w zażaleniu nie mogły zostać uwzględnione jako przemawiające za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazane w zażaleniu twierdzenia skarżącej o jej trudnej sytuacji materialnej nie zostały poparte stosownymi dokumentami. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości weryfikacji okoliczności uzasadniających ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji.
Na marginesie dodać tylko można, że oddalenie określonej treści wniosku o wstrzymanie nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Według art. 61 § 4 p.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane lub uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.