Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił zażalenie J. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 24 stycznia 2008 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 23 października 2007 r. oddalającego skargę J. K. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] stycznia 2007 r., w przedmiocie odmowy przyznania indywidualnej ilości referencyjnej dla dostawcy hurtowego mleka.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że J. K. zaskarżył wydany w sprawie wyrok tego Sądu skargą kasacyjną sporządzoną osobiście, co skutkowało jej odrzuceniem. Doręczając skarżącemu postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej Sąd pouczył go o terminie i trybie wniesienia zażalenia na to postanowienie, w tym o wynikającym z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. obowiązku sporządzenia tego zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego. Jednakże mimo prawidłowego pouczenia skarżący sporządził zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną osobiście, co skutkowało jego odrzuceniem.
W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie J. K. podniósł, że nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, gdyż ustanowiony z urzędu adwokat powinien podpisać składane przez niego pisma w niniejszej sprawie. Przywołał też w obszernym uzasadnieniu zażalenia okoliczności i zarzuty podnoszone w skardze do Sądu I instancji i pismach procesowych składanych w toku postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia trafnie wskazał na przepis art. 194 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził wniesienie przez skarżącego zażalenia z naruszeniem powyższego przepisu. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, z powodu niesporządzenia go, wbrew wyraźnemu wymogowi z art. 194 § 4 p.p.s.a., przez adwokata lub radcę prawnego, o czym skarżący został pouczony przy doręczeniu mu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej (punkt 5 pouczenia, k. 118 akt sądowych).
Na uwagę zasługuje, że w toku postępowania przed WSA w W. J. K. miał ustanowionego z urzędu - w ramach przyznania prawa pomocy pełnomocnika - adwokata, który reprezentował go od momentu udzielenia przez skarżącego pełnomocnictwa, do chwili sporządzenia i doręczenia Sądowi I instancji oraz skarżącemu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w zażaleniu zarzuty, że pisma składane przez skarżącego w toku postępowania powinny być kierowane do ustanowionego z urzędu adwokata, aby adwokat ten mógł jedynie podpisać pisma sporządzone przez skarżącego, który - co podkreślił - nie ma środków na opłacenie pomocy prawnej udzielonej przez adwokata.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro Sąd I instancji przyznał skarżącemu prawo pomocy ustanawiając dla niego profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, a ten pełnomocnik nie znalazł podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, to skarżący po doręczeniu mu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien był wystąpić do Sądu I instancji z zapytaniem o możliwość zmiany pełnomocnika. Wówczas to Sąd I instancji pouczyłby skarżącego, że do zmiany adwokata ustanowionego z urzędu właściwa jest Okręgowa Rada Adwokacka. W sytuacji, gdy skarżący nie zwrócił się do Sądu I instancji z takim zapytaniem (wnioskiem) i sporządził osobiście skargę kasacyjną, a następnie zażalenie na postanowienie o jej odrzuceniu, mimo co już wyżej wskazano, prawidłowego pouczenia w zakresie obowiązku sporządzenia wymienionych pism przez adwokata lub radcę prawnego, to nie może skutecznie zarzucić Sądowi I instancji jakiegokolwiek uchybienia przy wydaniu zaskarżonego postanowienia.
Z uwagi na powyższe, nie zmienia też osądu o prawidłowości zaskarżonego postanowienia zarzut podnoszony przez skarżącego w jednym z pism (z dnia 10 lutego 2008 r.) załączonych do zażalenia, że ustanowiony z rzędu i umocowany przez niego adwokat był zobowiązany do składania w niniejszym postępowaniu "wszelkich odwołań do momentu, gdy przysługują". Zawarty w tym piśmie wniosek o zmianę ustanowionego pełnomocnika z urzędu na obecnym etapie postępowania skutkował pouczeniem skarżącego w wykonaniu zarządzenia z dnia 29 lutego 2008 r. o możliwości i trybie, w jakim ewentualna zmiana pełnomocnika mogłaby nastąpić.
Należy zatem stwierdzić, że WSA wydając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia nie naruszył przepisów art. 178, 194 § 4 i 197 § 2 p.p.s.a., stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Skoro postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia J. K. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało wydane w sytuacji nie zastosowania się skarżącego do wymogu, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., to brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wymaga przy tym podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając wniesione w niniejszej sprawie zażalenie nie może odnieść się do podnoszonych w jego uzasadnieniu okoliczności i przyczyn wniesienia skargi do Sądu I instancji.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione w niniejszej sprawie zażalenie w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.