Uzasadnienie
I
Objętym zażaleniem postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił wniosek B. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarżący wystąpił w wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. We wniosku skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną, jego źródłem utrzymania są prace dorywcze, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, jest właścicielem 58 metrowego mieszkania oraz działki rolnej, której wielkość nie potrafił określić z uwagi na fakt, iż jest ona przed podziałem majątku. Skarżący wskazując na wykonywanie prac dorywczych nie był w stanie określić wysokości dochodu uzyskiwanego z tego tytułu. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, skarżący podał, że dochód jaki uzyskuje z prac dorywczych przeznacza na wyżywienie. Z uwagi na nieosiąganie dochodu nie wskazał na wysokość ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie. Z tytułu posiadania działki rolnej nie uzyskuje dochodu.
W odniesieniu do informacji dotyczących żony wskazał, że prowadziła ona działalność agroturystyczną, jednakże z uwagi na zaprzestanie prowadzenia tej działalności nie osiąga żadnego dochodu. Skarżący oświadczył, że nie ma wiedzy odnośnie innych źródeł dochodu żony jak również nie jest uprawniony do wykazywania majątku przez nią posiadanego. Nie posiada również żadnych dokumentów wskazujących na stan majątkowy i wysokość uzyskiwanych dochodów przez żonę oraz posiadane przez nią zasoby finansowe. W tym stanie sprawy Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający istnienia przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), pozwalającej na przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie przedłożył on bowiem wyczerpującej dokumentacji charakteryzującej jego sytuacje finansową, szczególnie, że wykazanie trudnej sytuacji majątkowej jest obowiązkiem wnioskodawcy.
II
Skarżący B. B. zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wskazując, że jest osobą niepracującą po przebytym zawale serca. Nie osiąga żadnych przychodów w związku, z czym nie składa deklaracji podatkowych. Z żoną ma ustanowioną rozdzielność majątkową i nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Jak słusznie podniósł Sąd I instancji strona wnioskując o przyznanie jej prawa pomocy zobowiązana jest do wykazania, za pomocą oświadczeń i odpowiednich dokumentów, że jej sytuacja materialna, finansowa i możliwości płatnicze są tego rodzaju, iż nie jest ona w stanie partycypować w kosztach sądowych zawisłej przed sądem administracyjnym sprawy. Przepis art. 246 § 1 p.p.s.a., tak w punkcie 1 dotyczącym prawa pomocy zakresie całkowitym jak i w punkcie drugim odnoszącym się do prawa pomocy w zakresie częściowym, stanowi, że prawo to może być przyznane jeśli wnioskodawca wykaże niemożność poniesienia odpowiednio jakichkolwiek kosztów postępowania lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak zatem widać obowiązek dowodowy w zakresie wykazania sytuacji materialnej spoczywa na wnioskodawcy domagającym się przyznania mu prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko Sądu I instancji odnośnie niewykazania przez skarżącego jego możliwości do poniesienia kosztów sądowych. Wniosek skarżącego zawierał, bowiem szczątkowe informacje dotyczące stanu posiadania, przede wszystkim w zakresie wykazanych nieruchomości, uzyskiwanych dochodów i ich źródła oraz stanu rodzinnego mogącego rzutować na możliwości płatnicze skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Chodziło przede wszystkim o niewskazanie powierzchni i ewentualnych dochodów z tytułu posiadania nieruchomości rolnej, wysokości ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie i wysokości dochodu w związku z podejmowanymi przez skarżącego pracami dorywczymi, wreszcie niewskazanie stanu rodzinnego związanego z dochodami i posiadanym majątkiem żony wnioskodawcy, w kontekście ustawowego obowiązku wzajemnej pomocy małżonków. Istotnym jest, że skarżący nie uzupełnił tych informacji mimo wezwania go w trybie art. 255 p.p.s.a. do złożenia dodatkowych, szczegółowo określonych, oświadczeń i dokumentów, których celem było ustalenie rzeczywistych możliwości skarżącego do poniesienia kosztów sądowych związanych z wywołanym jego skargą postępowaniem przed sądem administracyjnym. Wobec tego Sąd I instancji słusznie stwierdził, że wobec braku wyczerpującej dokumentacji charakteryzującej sytuację finansową skarżącego, brak było możliwości dokonania rzetelnej oceny jego wniosku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.