Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. uwzględnił wniosek R.Sp. z o.o. w W.i wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 20 maja 2015 r. nr. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry bez zezwolenia.
R.sp. z o.o. w W. (dalej jako: "Spółka") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości spółki. Spółka wskazała ponadto, że w 2014 r. (od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.) poniosła stratę w wysokości 284.768,48 zł, a na dzień 31 grudnia 2013 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 4.135.973.00 zł, koszty działalności gospodarczej 4.265.442,16 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 129.469,16 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 132.349,61 zł, a strata z działalności gospodarczej 153.694.26 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł.
Następnie wskazano, że na dzień 31 grudnia 2014 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 1.369.790,37 zł, koszty działalności gospodarczej 1.792.241,13 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 422.450,76 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 378.462,28 zł, a strata z działalności gospodarczej 411.273.36 zł. Aktywa wynosiły 1.087.628,18 zł, a pasywa 1.087.628,18 zł.
W ocenie wnioskodawczyni powyższe zestawienia finansowe świadczą o niestabilnej sytuacji finansowej Spółki, w której dochód i strata są w tej samej wysokości. Świadczy to o tym, iż wszelkie zaburzenie doprowadzające do podwyższenia wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Kara pieniężna w wysokości 104.881,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości. Na poparcie powyższych twierdzeń Spółka przedstawiła m.in. zeznanie podatkowe za rok 2014, z którego wynika, że poniosła ona stratę oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.
Sąd pierwszej instancji wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji stwierdził, że Spółka uprawdopodobniła w wystarczający sposób ryzyko wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zagrożenie zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej jest przesłanką przemawiającą za zastosowaniem wobec Spółki tymczasowej ochrony procesowej.
Dyrektor Izby Celnej w W.wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. W zażaleniu organ podkreślił, że kara pieniężna, jest następstwem prowadzenia niezgodnej z przepisami prawa działalności gospodarczej w zakresie gier bez zezwolenia. Ten fakt jest argumentem uzasadniającym odmowę wstrzymania wykonania decyzji w stosunku do skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków.
Ocena przesłanek wstrzymania wykonania decyzji powinna być więc dokonana nie tylko z uwzględnieniem argumentów podniesionych we wniosku ale i całokształtu okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 493/08). Strona występując z wnioskiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna uprawdopodobnić, że natychmiastowa egzekucja decyzji mogłaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc o wskazanie konkretnych sytuacji, które mogłyby hipotetycznie wystąpić po wykonaniu decyzji administracyjnej. Nakładanie na stronę obowiązku dostarczenia szczegółowych dokumentów i dowodów potwierdzających jej sytuację finansową i materialną nie jest istotą regulacji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona, co wyżej już powiedziano, powinna uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia negatywnych następstw wykonania decyzji a nie, jak twierdzi Sąd pierwszej instancji, udowodnić na podstawie szczegółowych dokumentów finansowych i majątkowych ich zaistnienie.
W niniejszej sprawie skarżąca w uzasadnieniu wniosku podała, że na dzień 31 grudnia 2014 r. osiągnęła przychód w wysokości 4.135.973,00 zł zaś koszty działalności gospodarczej wyniosły 4.265.442,16 zł. Czyli łączna strata z działalności gospodarczej wyniosła 132.349,61 zł. Pasywa i aktywa spółki są na tym samym poziomie i wynoszą 1.634.308,63 zł Do wniosku skarżąca dołączyła rachunek zysków i strat za okres od 1.stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. potwierdzający podane informacje. Spółka zarzuciła, że wykonanie kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalny skutek w postaci upadłości Spółki i zakończenie jej działalności gospodarczej. Mając na uwadze wymienione okoliczności faktyczne, Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że Spółka uprawdopodobniła wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu Dyrektor Izby Celnej w W. podniósł, że kara pieniężna wymierzona w zaskarżonej decyzji jest następstwem niezgodnej z przepisami prawa działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że kwestia zasadności karania przedsiębiorców za wykonywanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w oparciu o art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (nienotyfikowany Komisji Europejskiej) jest aktualnie przedmiotem analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie została dotychczas rozstrzygnięta w sposób jednoznaczny. Tego rodzaju argument prawny nie może być brany pod uwagę w postępowaniu wpadkowym prowadzonym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., w którym wstrzymanie wykonania decyzji jest uwarunkowane zaistnieniem jednej z przesłanek wymienionych w tym przepisie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.