Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 124/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił Z. B., reprezentowanemu przez brata – A. B., przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 124/16.
W ocenie Sądu I instancji okoliczności podane przez pełnomocnika skarżącego nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu.
Sąd I instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony o terminie rozprawy. W treści tego zawiadomienia zawarte było pouczenie o konsekwencjach niestawiennictwa strony, a także o trybie i terminie zaskarżenia wyroku, w tym o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zdaniem WSA jeżeli pełnomocnik skarżącego nie zapoznał się z treścią zawiadomienia oraz pouczenia, które osobiście odebrał, to nie dołożył należytej staranności w reprezentowaniu mocodawcy. Nie było więc podstaw do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Pełnomocnik skarżącego mógł przynajmniej poinformować mocodawcę w odpowiednim terminie o rozprawie i przekazać mu informacje podane w pouczeniu. Ponadto, w ocenie Sądu sam pobyt za granicą nie stanowi przeszkody w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia w terminie.
WSA stwierdził, że strona ponosi wszelkie skutki działań pełnomocnika, również negatywne konsekwencje.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego. W jego ocenie z pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy nie wynika, że o rozprawie i o jej wyniku nie zostanie poinformowany osobnym pismem. Pełnomocnik skarżącego był przekonany, że zostanie przesłane pismo informacyjne o wyniku rozprawy. Ponadto, A. B. przedstawił stanowisko dot. meritum sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu administracyjnym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Jak stanowi art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Strona wnioskująca o przywrócenie terminu zobowiązana jest więc do uprawdopodobnienia dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd oceniając, czy w konkretnej sprawie strona zawiniła uchybienie terminowi do dokonania czynności, powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, tj. zbadać, czy do uchybienia terminu doszło z uwagi na wystąpienie przyczyn obiektywnych, niezawinionych przez stronę, bądź w sytuacji gdy działa ona przez pełnomocnika – przez tego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że A. B., pełnomocnik skarżącego, nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Za przyczynę uzasadniającą brak winy w uchybieniu powyższego terminu nie może zostać uznany wyjazd za granicę A. B. w okresie obejmującym dzień rozprawy. Pomimo wyjazdu mógł bowiem w terminie złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku przy dochowaniu minimum staranności, na przykład poprzez wysłanie tego wniosku za pośrednictwem poczty bądź prawidłowo poinstruowanie skarżącego, o sposobie zaskarżenia wyroku. Nie przemawia za przywróceniem terminu brak znajomości przepisów dotyczących trybu zaskarżenia wyroku przez pełnomocnika skarżącego, a także okoliczność, że oczekiwał on na pismo informujące o wyniku sprawy.
Po pierwsze, w zawiadomieniu o rozprawie został on prawidłowo pouczony o trybie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Ponadto, nieznajomość przepisów o sposobie zaskarżenia wyroku, w tym o konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności.
Wobec tego stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego nie powołał się – ani we wniosku o przywrócenie terminu ani w zażaleniu – na taką okoliczność, która uniemożliwiłaby w sposób obiektywny złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Ł.. W konsekwencji NSA uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, oddalił zażalenie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.