Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z 30 września 2015 r. (sygn. akt I SA/Łd 748/15) w sprawie ze skargi M. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty do zwrotu wraz z odsetkami z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości na realizację określonego umową zadania, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na postanowienie skarżąca podnosiła, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku ani wolnych środków. Powoływała się także na okoliczności, które były podstawą przyznania jej prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Powołany przepis przewiduje zamknięty katalog przesłanek dopuszczających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli ich wykonanie może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Od strony postępowania zależy, czy skorzysta z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej. W związku z tym powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 244). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę –majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem decyzji spoczywa na skarżącej. Tymczasem zawarty w skardze wniosek ograniczył się jedynie do lakonicznego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bez powołania się na którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 p.p.s.a.
W związku z tym stwierdzić należy, że M. w Ł. nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Również ogólnikowe zażalenie nie pozwoliło ocenić, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić natomiast należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do zwrotu należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego, co jednak nie oznacza, że w takiej sytuacji zawsze należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.