Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne G. W., zwana dalej "skarżącą", zawarła wniosek o wstrzymanie powyższej decyzji.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 226/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał m. in., iż przewidziana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
WSA w W. stwierdził ponadto, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną w I instancji, odmawiającą umorzenia należności z tytułu określonych składek. Zaskarżona decyzja ma więc charakter odmowny, nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzja taka nie nadaje się więc do wykonania, a tym samym Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W uzasadnieniu skarżąca podała, iż wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wielokrotnie przekracza jej możliwości płatnicze. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego może spowodować nieodwracalne skutki w jej mieniu, bowiem nie jest możliwe wyegzekwowanie tak znacznej kwoty (w skardze na decyzję podano, że zaległości jakie skarżąca posiada z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wraz z odsetkami wynoszą 129.54,08 zł) przy osiąganiu wynagrodzenia przez skarżącą z tytułu umowy o pracę. Istnieje zatem realne zagrożenie poniesienia nieodwracalnych skutków w postaci wyprzedaży majątku skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji jest trafne.
Zgodzić się bowiem należy, iż w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. co do zasady nie ma podstaw do orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji, które ze swej istoty nie podlegają wykonaniu.
Sąd I instancji słusznie zauważył, iż takiej cechy nie mają decyzje odmowne.
Decyzja, której dotyczył rozpatrzony w zaskarżonym postanowieniu wniosek o wstrzymanie wykonania miała zaś charakter odmowny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. trafnie podniósł też, że z samej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2008 r. nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.