Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1800/14 odmówił L. B.przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że L. B. (dalej: "skarżący") wniósł do Sądu skargę na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z 2 października 2012 r. w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym i zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W ocenie Sądu skarga była oczywiście bezzasadna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu Zastępca Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, podobnie jak i Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani podmiotem, który z uwagi na nałożone na niego przepisami prawa administracyjnego kompetencje należy uznać za organ administracji w sensie funkcjonalnym.
Pozycja ustrojowa Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych została określona w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jest on sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, którym jest Minister Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej; Dz. U. z 2011 r. nr 248, poz. 1485).
Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest więc urzędnikiem (sekretarzem stanu) w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (urzędzie obsługującym Ministra Pracy i Polityki Społecznej), zapewniającym obsługę Ministra Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej; M. P. z 2012 r., poz. 590).
Z powyższego wynika, że Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w strukturze administracji publicznej nie jest organem administracji publicznej (w sensie ustrojowym)
Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, ponieważ powszechnie obowiązujące przepisy prawa administracyjnego nie powierzyły mu do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zaskarżone pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z 2 października 2012 r. nie należy więc do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej. skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).
L. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W myśl art. w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego (Minister Pracy i Polityki Społecznej) (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej; Dz. U. z 2011 r. nr 248, poz. 1485).
Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest więc urzędnikiem w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej zapewniającym obsługę Ministra Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej; M. P. z 2012 r., poz. 590). Zatem nie jest organem administracji publicznej, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji. Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, gdyż ustawodawca nie upoważnił go w przepisach szczególnych do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych powodów skarga nie podlegała rozpoznaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. została przez Sąd pierwszej instancji odrzucona. Skoro skarga została odrzucona to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy było w tej sytuacji niecelowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.