Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 17 października 2017 r., sygn. akt III SA/Po 211/16 odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2017 r. o odmowie przyznania stronie prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 258 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. - p.p.s.a.), postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy wydaje na posiedzeniu niejawnym referendarz sądowy.
Rozpoznając sprzeciw od powyższego postanowienia, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.), orzekając jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a.). Oznacza to, że postanowienie Sądu w tym zakresie jest niezaskarżalne, a zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. P., domagając się jego uchylenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Obowiązujące od 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 p.p.s.a., którego treść określona została ustawą nowelizującą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w istotny sposób zmieniło tryb postępowania w sprawach dotyczących przyznawania prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 p.p.s.a., stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 p.p.s.a., gdyż w art. 260 § 2 cyt. ustawy, ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W przedmiotowej sprawie 23 lutego 2016 r. wpłynęła do organu skarga R. P. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Data wpływu skargi do organu administracji publicznej określa, że z tą chwilą zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej do rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jako sąd drugiej instancji, słusznie zatem przyjął, że zażalenie na postanowienie tego Sądu z 14 września 2017 r. jest niedopuszczalne, co oznacza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.