Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016r., sygn. akt VI SA/Wa 2795/15, odrzucił skargę P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że zarządzeniem z dnia 2 listopada 2015r. Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej na dzień wniesienia skargi, w postaci wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub odpisu powyższego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez pełnomocnika strony skarżącej, a także złożenie oryginału pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii, jeżeli jej zgodność z oryginałem została poświadczona przez pełnomocnika strony skarżącej.
W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia [...] grudnia 2015r., pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez stronę skarżącą w dniu [...] września 2015 r. oraz wydruk komputerowy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców skarżącej pobrany w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 168, poz. 1186 ze zm), obrazujący stan na dzień [...] grudnia 2015 r., z którego wynikało, że ostatni wpis dokonany został [...] października 2015 r. Jednocześnie skarżąca spółka wniosła o zwolnienie od wpisu od skargi.
Odrzucając skargę Sąd I instancji stwierdził, że pomimo prawidłowego pouczenia o obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi oraz o skutkach niezastosowania się do wezwania, pełnomocnik skarżącej nie nadesłał dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa, tj. pełnego odpisu z KRS w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego takie umocowanie w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Z nadesłanej informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców wynika, że ostatni wpis dokonany został [...] października 2015r. Dokument ten wskazuje więc na stan prawny jaki zaistniał po dacie udzielenia pełnomocnictwa z [...] września 2015r. Istotne znaczenie ma natomiast, to czy w dacie udzielenia pełnomocnictwa osoba, która podpisała pełnomocnictwo, była wykazana w KRS jako uprawniona do reprezentowania spółki. Na podstawie nadesłanych dokumentów nie można ustalić, czy w dacie udzielenia pełnomocnictwa z [...] września 2015r. P. P. był uprawniony do reprezentowania spółki.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącej, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia, a w konsekwencji przyjęcia skargi oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a w zw. z art. 29 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, że aktualny odpis z KRS nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym uprawnienie do podpisania pełnomocnictwa w imieniu spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w S., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że z przedstawionych dokumentów jednoznacznie wynika, że P. P. przez cały czas trwania spółki jest upoważniony do jej reprezentacji. Potwierdzono również fakt udzielenia pełnomocnictwa, co było zgodne z danymi z KRS.
Wraz z zażaleniem przedłożono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców, pobraną na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS.
Główny Inspektor Farmaceutyczny w Warszawie w odpowiedzi na zażalenie skarżącej wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną jest fakt, iż żądane przez Sąd I instancji uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego upoważnienie do podpisania skargi, w postaci odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane w treści wezwania z dnia 10 listopada 2015r. Nie budzi również wątpliwości, że skarżąca Spółka nie zrealizowała wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w wyznaczonym terminie nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi, czyli nie przedłożyła odpisu pełnego z KRS z którego wynikałoby stwierdzenie skutecznego umocowania do reprezentacji skarżącej przy udzielaniu pełnomocnictwa adwokatowi. Przedmiotem rozważań jest zatem kwestia czy skarga strony rzeczywiście zawierała wskazany brak formalny i tym samym czy Sąd miał prawo po bezskutecznym wezwaniu strony do jego uzupełnienia skargę tę odrzucić.
Stwierdziwszy brak formalny skargi, Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą spółkę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, wynikających z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt, iż brak formalny w postaci nieprzedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki, nie został uzupełniony w wyznaczonym w zarządzeniu terminie. W tym stanie rzeczy NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął prawidłowe rozstrzygnięcie odrzucając tę skargę w oparciu o powołany art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, aby została rozpoznana przez sąd administracyjny, powinna być kompletna oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.).
W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakiem formalnym, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieuzupełnienie braku formalnego skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nienadesłanie na wezwanie Sądu odpisu pełnego z KRS z którego wynikałoby stwierdzenie skutecznego umocowania organów spółki do podejmowania czynności w jej imieniu, w dacie złożenia skargi i w dacie udzielenia pełnomocnictwa, musiało skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji. O tym zaś, iż skarżąca została wezwana do nadesłania stosownego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, bezspornie świadczy właśnie treść wezwania z dnia [...] listopada 2015 r. oraz informacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, z której wynika, iż na przesyłkę składało się wezwanie do wpisu, wezwanie do wykazania prawa do reprezentacji oraz odpis odpowiedzi na skargę - karta akt sądowych nr [...].
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA zasadnie stanął na stanowisku, iż bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na uzupełnienie określonego braku formalnego, musiał skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony w postaci odrzucenia wniesionej skargi z przyczyn formalnych, a tym samym niepoddania jej w ogóle ocenie merytorycznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podjął więc prawidłowe rozstrzygnięcie w postaci odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).