Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 633/6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. K. Sp. z o.o. w Warszawie na informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, w punkcie I orzeczenia stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, w punkcie II przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa L., w punkcie III zasądził od Zarządu Województwa L. na rzecz C. K. Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zarząd Województwa L. wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie III powyższego wyroku w przedmiocie kosztów postępowania, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 200 i 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) poprzez ich błędne ich zastosowanie i błędne zasądzenie od organu kosztów postępowania w kwocie 697 zł, podczas gdy skarżący w tej sprawie nie składał wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Natomiast w myśl art. 210 § 1 ustawy, strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Przepis ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą sąd o zwrocie kosztów orzeka na wniosek strony. Żądanie zwrotu kosztów może przybrać formę spisu kosztów lub wniosku o przyznanie kosztów według treści obowiązujących przepisów prawa, regulujących wysokość kosztów sądowych. Ponadto ustawodawca rozróżnia sytuację osób działających bez profesjonalnego pełnomocnika lub za jego pośrednictwem.
W przypadku, gdy strona działa bez profesjonalnego pełnomocnika na posiedzeniu niejawnym, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania na jej rzecz nie wymaga złożenia wniosku we wskazanym zakresie, ponieważ sąd orzeka z urzędu (art. 210 § 2 p.p.s.a.). Natomiast na posiedzeniu jawnym sąd o zwrocie kosztów orzeka wyłącznie, gdy strona zgłosiła stosowny wniosek, przy czym konieczne jest, aby przewodniczący pouczył stronę we wskazanym zakresie. Jeżeli zaś strona ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika, zwrot kosztów na jej rzecz może nastąpić wyłącznie, gdy został złożony we wskazanym zakresie stosowny wniosek (por. A. Skoczylas. P. Szustakiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo C.H.Beck 2016, s. 381-382).
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, skarżący reprezentowany jest przez radcę prawnego, który wniósł skargę na informację Zarządu Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, zaskarżając ją w całości, wnosząc o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawa. W skardze tej nie zawarł wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Takiego wniosku nie złożono również na rozprawie, pomimo faktu, że pełnomocnik skarżącego został prawidłowo zawiadomiony o jej terminie. Dodać należy, że skarżący jest reprezentowany przez radcę prawnego, zatem nie miał zastosowania wymóg pouczenia przez sąd o skutkach niezgłoszenia takiego wniosku.
Należało zatem uznać, że w sprawie nie było podstaw prawnych do wydania orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów, ponieważ Sąd nie ma obowiązku umieszczenia w wyroku orzeczenia co do zwrotu kosztów postępowania, jeżeli w tym zakresie strona, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, stosownego wniosku nie złożyła.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 210 § 1 i w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.