Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 października 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2489/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił H. z o.o. z siedzibą w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. (nr [...]), utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wskazała w nim, że w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty jej płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto spółka wskazała, że w chwili obecnej toczy się wiele postępowań w identycznym przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, co naraża stronę na ponoszenie poważnych strat finansowych na skutek braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Argumentację tę spółka powtórzyła ponadto w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. (skierowanym do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w W.), ponownie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie może działać w tym zakresie za stronę.
Zdaniem Sądu, w toku postępowania wpadkowego skarżąca spółka nie udokumentowała, że nałożenie w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej jest okolicznością, która świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności spółka nie udokumentowała swojej sytuacji majątkowej, jak tez skali nałożonych na nią kar pieniężnych. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wniosek ten podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.").
Zażalenie na wskazane postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia strona stwierdziła w szczególności, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie musi odnosić się wyłącznie do kwestii finansowych. Sąd, badając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, winien wziąć pod uwagę całokształt skomplikowanej sytuacji prawnej z jaką spółka ma do czynienia w przypadku ustawy o grach hazardowych, w związku z zadanym pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego – która znana jest Sądowi z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Złożony przez spółkę w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sprowadzał się do ogólnych sformułowań, nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Skarżąca wskazała, że na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej występuje ryzyko utraty jej płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Nie przedłożyła jednak jakichkolwiek dokumentów, odnoszących się w szczególności do jej sytuacji majątkowej, które uprawdopodabniałyby podnoszone twierdzenia. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro do dnia rozpatrzenia wniosku skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom strony wnoszącej zażalenie, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wpadkowej okoliczność zawisłości przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy (sygn. akt P 4/14) zainicjowanej pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również okoliczność zawieszenia postępowania głównego w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. z uwagi na wspomniane pytanie prawne. Okoliczności stanowiące podstawę wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w żadnym zakresie nie odnoszą się do przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sadowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji