Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 629/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w W., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że P. Sp. z o.o. Spółka komandytowa wraz ze skargą na wyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę majątkową, ponieważ pozbawi spółkę możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji konieczność ogłoszenia upadłości. Skarżąca wskazała, że wydano w stosunku do niej liczne decyzje, a rozmiar nałożonych kar przekracza wartość kapitału spółki.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd I instancji stwierdził, że wniosek spółki nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawczyni powołuje się na wielość postępowań oraz kar pieniężnych nałożonych decyzjami dyrektorów izb celnych, jednakże na poparcie swojego wniosku strona nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wykonanie decyzji uniemożliwi jej prowadzenie dalszej działalności gospodarczej i narazi ją na niepowetowaną szkodę majątkową, przy czym w istocie nie zostało wykazane jaka to będzie szkoda i jakie będą jej rozmiary. Spółka nie przedstawiła okoliczności, które miałyby świadczyć, że rzeczywiście wskazane niebezpieczeństwo zachodzi.
Sąd I instancji podkreślił, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Sąd I instancji stwierdził również, iż każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niewskazanie argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek będących podstawą wstrzymania wykonania przez sąd decyzji, uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności wystarczających do uznania, iż zachodzi wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia jej znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy z załączonych dowodów wynikało, że spółka w razie przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji i innych ostatecznych decyzji ją obciążających nie byłaby w stanie dalej prowadzić działalności gospodarczej. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie.
Spółka wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do zażalenia na okoliczność uzasadnienia wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia spółka powołała się przede wszystkim na zaprzestanie działalności gospodarczej, wielość nałożonych kar pieniężnych w łącznej wysokości 1.572.000 zł oraz prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. WSA wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów uprawdopodobniających stanowisko zawarte we wniosku i obrazujących aktualną i rzeczywistą kondycję finansową skarżącej spółki, przez co nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że istotnie, brak wykazania należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem ustawowych przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej stoi na przeszkodzie pozytywnemu rozpatrzeniu złożonego wniosku. Załączone do zażalenia dokumenty w postaci: bilansu na dzień 31 maja 2015 r., rachunku zysków i strat (porównawczego) na dzień 31 maja 2015 r. oraz zestawienia 67 decyzji wymierzających spółce kary pieniężne w łącznej wysokości 1.572.000 zł nie stanowią, w ocenie NSA, o spełnieniu przez spółkę ustawowych przesłanek we wskazanym zakresie.
Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że w związku z niewykazaniem okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., złożony wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że samo wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, wobec czego powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Skarżąca, ograniczając się jedynie do twierdzeń o charakterze ogólnym, nie dokonała próby określenia, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy również zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu strony o "wysokim prawdopodobieństwie uchylenia zaskarżonej decyzji", a zatem o jej wadliwości. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tej decyzji, tylko bada się złożony wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.