Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1600/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił L. T. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Sąd I instancji uznał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji, na mocy której skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Zdaniem WSA nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, skarżący nie zostanie pozbawiony możliwości wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej.
W ocenie Sądu I instancji, wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący nie powiązał skutków wykonania decyzji z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej. Nie podał żadnych danych ani nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji.
Sąd nie miał możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Tymczasem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżący nie wskazał żadnych danych dotyczących jego sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne. Sąd Okręgowy w Poznaniu orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania karnego, prowadzonego wobec skarżącego, co oznacza, że nie jest on osobą karaną ani też nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. W związku z tym wystąpiły okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Komendant Policji.
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie.
W piśmie z [...] listopada 2017 r. skarżący przedstawił swoją sytuację finansową. Przesłał również: umowę pożyczki gotówkowej na 30.000 zł, wyciąg z rachunku karty kredytowej, listę kredytów, wyrok w sprawie rozwodowej oraz o zasądzeniu alimentów na rzecz córki L. T., umowę o kredyt hipoteczny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami.
Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest spełnienie przez stronę przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawił okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. L. T. wskazał bowiem jedynie, że utrata uprawnień spowoduje zwolnienie go z pracy, a co za tym idzie pozbawienie środków do życia. Nie zostały jednak przedstawione żadne okoliczności uprawdopodobniające tę tezę. Skarżący na etapie postępowania przed Sądem I instancji nie przedstawił bowiem żadnych okoliczności faktycznych świadczących o jego sytuacji majątkowej. Z tego powodu należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dysponował dokumentami obrazującymi sytuację majątkową skarżącego w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie mógł być uwzględniony.
Powyższej oceny nie zmieniają okoliczności przedstawione na etapie postępowania zażaleniowego. Zadaniem NSA nie jest bowiem ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionego ewentualnie o okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz li tylko kontrola postanowienia wydanego przez WSA. Wobec tego nie było podstaw, aby odnieść się do nowych okoliczności, powołanych w zażaleniu i uwzględnić je przy wydawaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji