Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 4 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1624/15 oddalił wniosek J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Postanowieniem z 14 grudnia 2015 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę J. K. na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzając, że skarżący spóźnił się z nadaniem skargi do Sądu, bowiem termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał w dniu 5 listopada 2015 r., a skarga została nadana w placówce pocztowej w 6 listopada 2015 r. Postanowieniem z 18 maja 2016 r., sygn. akt II GZ 457/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe orzeczenie.
We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi J. K. wyjaśnił, że złożenie skargi możliwe było dopiero w dniu 6 listopada 2015 r., gdyż dopiero w tym dniu uzyskał on opinię Firmy Z. sp. z o.o. w G., który to dokument określał powód istnienia błędu rejestracji okresu pracy, jazdy i odpoczynku kierowców, którego dotyczy zaskarżona decyzja.
Odmawiając przywrócenia terminu Sąd uznał, iż wnioskodawca nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, iż okolicznością przemawiającą za brakiem winy strony w uchybieniu terminu nie może być uzależnienie wniesienia skargi od wydania opinii przez podmiot specjalizujący się w naprawie tachografów. Zdaniem Sądu skarżący winien był złożyć skargę w ustawowym terminie, a ewentualną opinię dołączyć w toku postępowania przed sądem administracyjnym.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł J. K., domagając się zmiany skarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stwierdził, że uzyskanie opinii specjalisty dopiero w dniu 6 listopada 2015 r. było zupełnie od niego niezależne, a złożenie skargi pozbawionej takiego załącznika, byłoby w jego ocenie bezpodstawne, gdyż skarżący nie jest specjalistą w zakresie budowy i działania urządzeń monitorujących czas pracy kierowców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 216 r., poz. 718; dalej: ppsa) w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać za uprawdopodobnienie braku winy tłumaczenia skarżącego, że jego zdaniem złożenie skargi bez opinii specjalisty w zakresie budowy i działania tachografu byłoby bezpodstawne. Należy w pełni podzielić argumentację Sądu pierwszej instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wskazującą na możliwość złożenia skargi w ustawowym terminie 30 dniu z ogólnymi wyjaśnieniami co do okoliczności sprawy, a następnie stosownej opinii specjalisty w toku postępowania przed tym sądem. Brak w postaci omawianego załącznika nie mógł mieć wpływu na nadanie sprawie biegu. Do chwili wydania rozstrzygnięcia strona ma możliwość przedłożenia wszelkiej dokumentacji na poparcie swojego stanowiska, która następnie podlega ocenie przy orzekaniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.