Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., postanowieniem objętym zażaleniem, odrzucił sprzeciw C. Spółki z o.o. w W. od postanowienia referendarza sądowego WSA w W. z 29 sierpnia 2014 r. odmawiającego skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach.
WSA w W. stwierdził, że odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia został prawidłowo doręczony skarżącej w dniu 16 września 2014 r. (z.p.o. k. 116 akt sądowych).
Pismem opatrzonym datą 23 września 2014 r., ale nadanym na Poczcie w dniu 24 września 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 125), skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wobec tego Sąd I instancji uznał, że sprzeciw został nadany po upływie 7-dniowego terminu wynikającego z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i z tego powodu podlega odrzuceniu.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o "przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych". Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przez błędną ocenę dołączonych do wniosku dokumentów i nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty przemawiające za przyznaniem skarżącej prawa pomocy.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie wydanego na posiedzeniu niejawnym postanowienia w sprawie przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie postanowienie referendarza sądowego z 29 sierpnia 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych doręczono spółce 16 września 2014 r. (k. 116 akt sądowych), a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał 23 września 2014 r. Skarżąca spółka złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia pismem opatrzonym datą 23 września 2014 r., ale nadanym na Poczcie w dniu 24 września 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 125), a więc już po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że sprzeciw – jako złożony z przekroczeniem terminu – należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że na obecnym etapie postępowania niemożliwe jest badanie przesłanek przyznania prawa pomocy, ponieważ sprawa dotyczy jedynie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia z 29 sierpnia 2014 r. Argumentacja skarżącej nie mogła zatem odnieść oczekiwanego przez nią skutku i doprowadzić do przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.