Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2971/14, oddalił wniosek [...] dalej: skarżącego - o wyłączenie sędziego WSA Andrzeja Wieczorka.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przytoczył treść przepisów art. 18 oraz art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) dotyczących wyłączenia sędziego i nie stwierdził okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego WSA Andrzeja Wieczorka. Powyższe z tego względu, że skarżący wnioskując o wyłączenie sędziego WSA nie wskazał wątpliwości co do jego bezstronności. Skupił się na kwestionowaniu prawidłowości toku postępowania w sprawie. To zaś spowodowało, że brak było podstaw do odebrania od sędziego WSA Andrzeja Wieczorka oświadczenia, o jakim mowa w art. 22 § 2 p.p.s.a.
Sąd I instancji - mając na uwadze treść rozpoznawanego wniosku - wyjaśnił, że wniosek o wyłączenie sędziego nie jest środkiem służącym do kwestionowania przez stronę działań Sądu. Wszelkie bowiem zarzuty odnoszące się do prawidłowości prowadzonego przez Sąd postępowania mogą być dokonywane wyłącznie w ramach kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zażalenie na wskazane postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i wyłączenie sędziego WSA Andrzeja Wieczorka z dalszego prowadzenia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2971/14. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 18 i art. 19 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Minister infrastruktury i Rozwoju wstrzymał wykonanie swojej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Mimo to sędzia WSA Andrzej Wieczorek postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. Powyższe pozostawało w sprzeczności z rozstrzygnięciem organu. Tym samym działanie sędziego WSA jest błędne i wynika z nierzetelności oraz niestaranności w prowadzonej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zasadnie uznał Sąd I instancji, że w sprawie nie zachodzi wskazywana przez skarżącego przesłanka wyłączenia sędziego, określona w art. 19 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Instytucja wyłączenia sędziego jest gwarancją procesową, zapewniającą uczestnikowi postępowania prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Z art. 19 p.p.s.a. wynika, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi nie tylko wystąpić, ale także musi być uzasadniona, co wiąże się z koniecznością przedstawienia odpowiedniej argumentacji. Skarżący we wniosku o wyłączenie sędziego nie wskazał żadnych przesłanek uzasadniających jego żądanie. Ogólnikowe twierdzenia skarżącego dotyczące prawidłowości postępowania w sprawie nie wskazują na bezstronność sędziego WSA Andrzeja Wieczorka.
Należy zauważyć, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnianą wątpliwość co do bezstronności sędziego w konkretnej sprawie musi być realna, a nie potencjalna. W związku z tym, nie stanowi dostatecznej podstawy żądanie wyłączenia sędziego subiektywne przekonanie skarżącego o "nierzetelnym i niestarannym prowadzeniu sprawy" przez sędziego WSA – Andrzeja Wieczorka.
Podkreślenia wymaga, że instytucja wyłączenia sędziego ma zapewnić obiektywizm Sądu i nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08, ONSAiWSA 2008, z. 6, poz. 97 oraz glosa A. Gomułowicza do tego postanowienia, OSP 2008, z. 11, s. 916 i nast.).
Sąd I instancji – co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – przywołując podstawę prawną wyłączenia sędziego na wniosek strony, wskazał na przesłanki, jakie powinny zostać spełnione przez tę stronę dla skuteczności wniosku. Podkreślił przy tym, że argumentacja mająca uzasadnić żądanie wyłączenia sędziego, nie może mieć charakteru ogólnego i wyrażać w sposób subiektywny stanowiska strony co do podstaw żądania. Stwierdził, że powołane okoliczności muszą obiektywnie i realnie dotyczyć konkretnej sprawy.
Powyższe stanowisko, było podstawą oceny wniosku skarżącego, która przeprowadzona została w sposób prawidłowy i doprowadziła do trafnego stwierdzenia, że przedstawione przez skarżącego we wniosku argumenty i okoliczności, przemawiające za wyłączeniem sędziego WSA, nie pozwalały na jego uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia
Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).