Uzasadnienie
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 13 [...] 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej oraz nakazania zaprzestania jej prowadzenia – skarżąca F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podała, że od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej poniosła stratę w wysokości [...] zł. Wskazała, że podjęcie w stosunku do niej egzekucji, z dużym prawdopodobieństwem wpłynie na jej płynność finansową i może doprowadzić do powstania daleko idących skutków, które nawet przy dokonaniu zwrotu kwoty [...] złotych nie będą możliwe do odwrócenia. Do wniosku skarżąca załączyła bilans na dzień 31 [...] 2013 r. oraz rachunek zysków i strat za okres [...] r. – [...] r. W ocenie skarżącej dodatkową okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego wskutek uchybień materialnych i formalnych jest wadliwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając uwzględnienia wniosku wskazał, iż w jego ocenie przedstawione przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają twierdzenia, że w jej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo bowiem znacznej straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej – [...] zł (w okresie [...] r. – [...] r.) skarżąca osiągnęła jednocześnie znaczny przychód w wysokości [...] zł., a to, zdaniem Sądu, świadczy jedynie o braku dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.
Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej, że prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła F. Sp. z o.o. wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Spółka podniosła m.in. iż pomimo wysokiego przychodu nie należy pomijać przy ocenie jej możliwości płatniczych kosztów jego uzyskania. Zapłata kary w wysokości [...] tys. zł zdaniem spółki grozi utratą przez nią płynności finansowej, niemożliwością wypłaty bieżącego wynagrodzenia i koniecznością wypowiedzenia umów o pracę. Ponownie spółka stanęła na stanowisku, iż ocenia wniosku winna być dokonana również z punktu widzenia prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi powołując się na postanowienie NSA z 11 czerwca 1990 r. o sygn.akt SA/Wr 1478/90.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawową przesłanką uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jest wykazanie przez składającego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04).
Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu I instancji przez pryzmat cytowanych powyżej przepisów oraz treści wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika bowiem, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącej spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej o możliwości utraty płynności finansowej, która może wywołać sutki nie tylko u spółki lecz także u jej kontrahentów oraz spowodować niemożność wypłaty wynagrodzeń, co w przyszłości może spowodować konieczność wypowiedzenia umów o pracę i przez to powstanie szkody, nie stanowią wystarczających przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazuje, że prowadzona działalność przynosi straty, jednakże nie można pomijać faktu iż działalność ta w ciągu [...] miesięcy funkcjonowania przyniosła ponad [...] zł przychodu.
Przedstawione przez Skarżącą argumenty nie świadczą o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również kwota ciążących na Stronie zobowiązań nie świadczy, sama w sobie, o tym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dysponując konkretnymi danymi dotyczącymi posiadanego majątku oraz zadłużenia Naczelny Sąd Administracyjny nie może uznać, że stwierdzenie o braku możliwości wywiązania się ze zobowiązań jest wystarczające do uznania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec braku uzasadnienia wniosku przez uprawdopodobnienie obaw skarżącej dotyczących braku możliwości spłaty zobowiązań nie jest możliwe uznanie podnoszonych w tym zakresie twierdzeń za wystarczające w świetle wymogów z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Dodatkowo podnoszonym przez stronę argumentem, który w jej ocenie przemawia za zasadnością jej żądania, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Tymczasem kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem – niezależnie od istniejącego zdaniem strony stopnia bądź "oczywistości" tej bezprawności – nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego, a skoro wstrzymanie wykonania decyzji trzeba rozpatrywać w kategoriach wyjątku od zasady przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco, względy podnoszone przez stronę w omawianym zakresie nie mogą zostać uznane za istotne dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa, jak wspomniano wyżej, na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Ogólnikowość złożonego w niniejszej sprawie zażalenia tym samym nie pozwala zweryfikować, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.