Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 852/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił G. Spółce z o.o. w W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 800,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec doręczenia wezwania do uzupełnienia wpisu w dniu 15 lipca 2015 r., termin do uzupełnienia wpisu od skargi upłynął w dniu 22 lipca 2015 r. Skarżąca nie uzupełniła należnego wpisu w terminie, co Sąd I instancji uznał za równoznaczne z nieuiszczeniem wpisu od skargi i z tego względu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. skargę spółki odrzucił.
Pismem z dnia 29 września 2015 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi. W uzasadnieniu podniosła, że w wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego nie wskazano, że kwota łączna wpisu stanowi 2000 zł. Wezwanie to było zatem niejednoznaczne, co spowodowało powstanie błędu po stronie pełnomocnika spółki i w konsekwencji doprowadziło do nieuiszczenia należnego wpisu w zakreślonym terminie.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że pełnomocnik skarżącej trwał w błędnym przekonaniu, że wpis od skargi został uiszczony w całości pomimo, iż w wezwaniu do uiszczenia (uzupełnienia) wpisu od skargi z dnia 7 lipca 2015 r. podana była podstawa prawna tj. § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), który stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi - przy należności ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Zdaniem WSA z powyższego przepisu wynika wprost, że jeśli wartość przedmiotu zaskarżania wynosi ponad 100.000 zł to wpis od skargi nie może być mniejszy niż 2000 zł, a w konsekwencji, skarżąca nie uprawdopodobniła, że mimo szczególnej staranności nie zawiniła w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu.
Zażalenie na to postanowienie wniosła G. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w L. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. przez niezasadną odmowę przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy nieuszczenie całości wpisu w terminie zostało spowodowane omyłką, wywołaną sformułowaniem wezwania do uiszczenia wpisu w sposób niejednoznaczny i mogący wprowadzić w błąd co do wysokości wpisu wskutek: niewskazania, w jakiej wysokości został ustalony wpis od skargi w całej jego wysokości, niejasnego określenia czy wezwanie dotyczy opłacenia skargi w ogóle, czy też uzupełnienia wpisu od skargi o wskazaną w wezwaniu kwotę, co do prowadziło do nieuzupełnienia wpisu do pełnej jego wysokości, i jako takie nie stanowiło prawidłowego wezwania do uzupełnienia wpisu, którego niedopełnienie przesądzałoby o zawinieniu wyłączającym przywrócenie terminu.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.
Badając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji odmówił przywrócenia skarżącej terminu do uzupełnienia wpisu sądowego.
Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o zachowaniu przez składającego wniosek staranności w działaniach ukierunkowanych na dokonanie czynności w terminie. Tymczasem okoliczności przedstawione przez skarżącą we wniosku nie uprawdopodabniają zachowania należytej staranności przy wykonaniu czynności procesowej, do której została wezwana. Wbrew twierdzeniu skarżącej, treść wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego była czytelna i zgodnie z nią profesjonalnego pełnomocnika wezwano "do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję (...) o kwotę 800 zł" (podkreślenie NSA). Wskazanie prawidłowej i szczegółowej podstawy prawnej wpisu oraz jasne określenie żądania Sądu wykluczało przyjęcie, że to uchybienie WSA w sformułowaniu wezwania w jakimkolwiek stopniu przyczyniło się do trudności w zrozumieniu jego treści, a w konsekwencji do uchybienia przez pełnomocnika skarżącej – będącego przecież adwokatem – terminowi do uzupełnienia wpisu. Przy czym należy zaznaczyć, że we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano innych przyczyn uniemożliwiających spółce uzupełnienie wpisu w terminie.
Fakt wysłania w ostatnim dniu terminu pisma przez pełnomocnika skarżącej, wyjaśniającego że wpis został już uiszczony nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Mógł jedynie świadczyć o niezrozumieniu przez pełnomocnika prawidłowo sformułowanego wezwania dokonanego przez Przewodniczącego Wydziału.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.