Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2732/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę M. Z. ds. E. w Ż. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z 30 czerwca 2015 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w W. wezwał pełnomocnika M. Z. ds. E. w Ż. (dalej skarżący) do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Z. w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego [...] lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 36 akt sądowych). Brak formalny należało zatem usunąć do [...] sierpnia 2015 r.
Przy piśmie procesowym z [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik nadesłał kolejne pełnomocnictwo procesowe umocowujące go do reprezentowania strony, jednak nie nadesłał dokumentu z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia tego pełnomocnictwa w imieniu Z..
WSA uznał, że Z. międzygminny posiada osobowość prawną (art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a więc stosownie do art. 28, 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zastępujący go adwokat oprócz pełnomocnictwa, powinien nadesłać także dokument potwierdzający uprawnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa w imieniu Z., do dokonania tej czynności prawnej. Takim dokumentem jest m.in. statut związku, który nie został załączony do skargi.
Pełnomocnik skarżącego, pomimo prawidłowego wezwania, nie złożył wymaganego dokumentu. Nieuzupełnienie tego braku formalnego skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 65 § 1 i 2 i w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji gdy brak uzupełnienia braków formalnych wynikał z nieprawidłowego doręczenia oraz nieprecyzyjności wezwania do uzupełnienia dokumentu, z którego wynikało upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym;
- 2. art. 67 § 5 w związku z art. 67 § 2 p.p.s.a. poprzez doręczenie odpisu zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżącego zamiast organowi skarżącego upoważnionemu do reprezentowania go przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism, w sytuacji gdy w zaskarżonym postanowieniu Sąd uznał, że pełnomocnik nie wykazał umocowania do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym.
Skarżący stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone jego pełnomocnikowi [...] lipca 2015 r. w jednej przesyłce z innym pismem, wskazującym na możliwość żądania przeprowadzenia rozprawy w terminie 14-dniowym. Oba pisma zostały spięte spinaczem w taki sposób, że pismo z terminem 7-dniowym było pod pismem z terminem 14-dniowym, co stworzyło wrażenie, że jest to jedno pismo w sprawie. Co więcej, ramach potwierdzenia odbioru nie wyszczególniono, że przesyłka zawiera dwa pisma sądowe. Pracownik kancelarii pełnomocnika skarżącego nie pokwitował również odbioru dwóch pism, co w ocenie pełnomocnika Z. stanowi błąd.
Pełnomocnik skarżącego zauważył pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych [...] sierpnia 2015 r. i zasugerował się pierwszym ("wzywa do uzupełnienia") i ostatnim wyrażeniem z wezwania ("pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Z. w postępowaniu przed sądem administracyjnym"). Lektura całości wezwania poczyniona w znacznie krótszym terminie niż 7-dniowy termin spowodowała, że pełnomocnik przeanalizował bardzo szczegółowo pełnomocnictwo, które złożył dotychczas i uzupełnił je o sformułowanie "przed sądami administracyjnymi".
W ocenie skarżącego poziom precyzji wezwania i sposób jego doręczenia były niewystarczające.
Ponadto pełnomocnik skarżącego stwierdził, że skoro Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał umocowania do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien konsekwentnie doręczyć odpis postanowienia samemu skarżącemu. Powyższe stanowi dodatkowy przejaw sprzeczności z prawem zaskarżonego postanowienia, które winno zostać uchylone.
W ocenie skarżącego w sprawie wystąpiła sytuacja wyjątkowa – polegająca na złożeniu się dwóch elementów – wezwania, które nie wyszczególniało w sposób jednoznaczny braków oraz sposobu doręczenia (podpięcia drugiego wezwania, osobnego – pod pismo z dwukrotnie dłuższym terminem do zajęcia stanowiska).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 34 p.p.s.a. strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem strony może zaś być, jak w rozpoznawanej sprawie, adwokat (art. 35 § 1 p.p.s.a.). Działania i zaniechania pełnomocnika traktowane są jak działania samej strony.
Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę (bądź jej pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony) o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
W rozpoznawanej sprawie do pełnomocnika skarżącej skierowano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Z. w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Zdaniem NSA wezwanie to zostało pełnomocnikowi prawidłowo doręczone, było sformułowane jasno i precyzyjnie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, doręczonej upoważnionemu pracownikowi Kancelarii pełnomocnika skarżącego, wynika, że zawierała ona 2 pisma – wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi i informację z WSA (por. k. 36 akt sądowych). Już sam ten fakt powinien był zwrócić uwagę pełnomocnika Z.. Ponadto, jak sam przyznaje, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zostało mu doręczone, lecz zapoznał się z nim pobieżnie, tak że umknęła mu zasadnicza część wezwania.
Okoliczność, że pełnomocnik Z. zasugerował się pierwszą i ostatnią częścią wezwania nie ma wpływu na niniejszą sprawę. Stwierdzić bowiem należy, że prawidłowo dbając o interesy swojego mocodawcy, pełnomocnik powinien był uważnie zapoznać się z korespondencją z Sądu i sumiennie wykonać treść wezwania. Zdaniem NSA z pisma z [...] lipca 2015 r. wyraźnie wynika, że Sąd wzywa do złożenia dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Wezwanie to nie pozostawia żadnych wątpliwości, o jaki dokument chodzi.
Wobec tego, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało pełnomocnikowi strony prawidłowo doręczone i nie pozostawia wątpliwości, do uzupełnienia jakiego braku formalnego pełnomocnik został wezwany, NSA stwierdził, że niewykonanie tego wezwania stanowi ziszczenia przesłanki, o której stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., więc prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska pełnomocnika skarżącego, że wobec uznania, że pełnomocnik nie był prawidłowo umocowany, Sad I instancji powinien był skierować korespondencję bezpośrednio do Z.. Twierdzenie to opiera się bowiem na błędnej podstawie, że Sąd stwierdził brak umocowania pełnomocnika do działania. Przeciwnie, WSA uznał, że pełnomocnik jest ustanowiony, lecz nie wykazał, że dokument pełnomocnictwa pochodzi od osoby upoważnionej do jego udzielenia. Wobec tego Sąd zobowiązany był do wezwania do usunięcia braków formalnych, na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a, a wobec niewykonania tego żądania do odrzucenia skargi. Nic więc nie przemawiało za przesłaniem wezwania bezpośrednio do organu Z..
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.