Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 2424/15 odmówił G. R.wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r. nr. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
G. R. (dalej: "skarżący") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że egzekucja kwoty pieniężnej w niej określonej spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż uniemożliwi realizację podstawowych potrzeb rodziny skarżącego. Skarżący jest z osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Jednocześnie podkreślił, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec dziecka oraz wobec rodziców.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) tzn. ryzyka wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, które potwierdzałby jego aktualną sytuację finansową i pozwalałyby ocenić, prawdopodobieństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ewentualne wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji nie wyrządzi nieodwracalnych skutków, bowiem uwzględnienie skargi skarżącego spowoduje, że należność pieniężna zostanie stronie zwrócona.
G.R. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie i powtórzył argumentację zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, co należy podkreślić, jest wykonalność zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Odstępstwa od powyższej zasady przewidziano w przypadkach określonych w § 2 i § 3 art. 61 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić z urzędu lub na wniosek skarżącego zgłoszony na etapie poprzedzającym przekazanie skargi do sądu administracyjnego i jest ono realizowane przez organ (§ 2). Po przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, w którym umotywuje on, że realizacja zaskarżonej decyzji będzie związana z wystąpieniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (§ 3)
Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawarł jedynie informację, że aktualnie jest bezrobotny i ma obowiązek alimentacyjny względem dziecka i rodziców. Wykonanie zaskarżonej decyzji, w jego ocenie, utrudni zaspokojenie jego potrzeb życiowych. Do wniosku skarżący nie dołączył jednak żądnych dokumentów potwierdzających jego obecną sytuację materialną, z których wynikałoby, że posiada obowiązek alimentacyjny względem bliskich (tj. orzeczenie sądu o obowiązku alimentacyjnym) oraz, że jest bezrobotny i nie ma prawa do zasiłku (zaświadczenie powiatowego urzędu pracy o zarejestrowaniu skarżącego jako osoby bezrobotnej). W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji badając wniosek nie dysponował żadnymi dokumentami, które potwierdzałyby wiarygodność oświadczenia złożonego przez skarżącego na temat jego sytuacji majątkowej.
Skarżący wnosząc do sądu administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uprawdopodobnić ryzyko wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia zawarte we wniosku powinien zatem poprzeć stosownymi dokumentami, w oparciu o które Sąd badający wniosek mógłby ocenić, czy prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków wykonania decyzji wobec skarżącego jest realne czy też nie. W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie skarżący takich dokumentów nie przedłożył, Sąd pierwszej instancji nie mógł oszacować skutków wykonania zaskarżonej decyzji a w konsekwencji, wstrzymać jej egzekucji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.