Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1031/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił i. Spółce z o.o. w G. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Sąd I instancji stwierdził, że w celu ocenienia sytuacji strony i na jej podstawie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd musi zapoznać się z dokumentami świadczącymi o stanie majątkowym spółki. Skarżąca, pomimo wezwania, nie wywiązała się z obowiązku przesłania dodatkowych dokumentów ani na etapie postępowania przed referendarzem sądowym ani na etapie wnoszenia sprzeciwu od jego postanowienia.
W świetle powyższych okoliczności Sąd stwierdził, że nieprzedłożenie dokumentacji uniemożliwia weryfikację złożonych przez skarżącą oświadczeń, co z kolei stanowi przeszkodę wykluczającą przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie z kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne, więc nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.
W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Takie stanowisko znajduje również oparcie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Stosownie zaś do art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny, jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona obowiązana jest złożyć na wezwanie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca stwierdziła, że "zablokowano wszystkie konta bankowe uniemożliwiając pozyskanie i dysponowanie środkami finansowymi. Ich brak uniemożliwia wniesienie wpisu. Wszystkie środki ruchome zostały zajęte przez komorników". Następnie została wezwana do przedłożenia dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową, jednak nie wykonała tego żądania w żadnym zakresie. Wobec tego Sąd I instancji nie miał możliwości ocenienia realnych możliwości płatniczych spółki.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.