Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 293/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek [...] Agencji Rozwoju Spółki z o.o. w P. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na orzeczenie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego.
Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: ppsa) w związku z art. 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217; dalej: ustawa o spójności), wskazał, że w sprawach o udzielenie dofinansowanie projektów z funduszy unijnych przepisy zawarte w ppsa znajdują wyłącznie odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o spójności. Oznacza to m. in., że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien zostać wniesiony bezpośrednio do sądu administracyjnego wraz ze skargą. Do takiego wniosku prowadzi zdaniem Sądu I instancji odpowiednie zastosowanie przepisów art. 87 ppsa w zw. z art. 64 oraz art. 62 ustawy o spójności.
W przypadku zaś złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za pośrednictwem organu, tj. do Urzędu Marszałkowskiego, zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia takiego wniosku będzie wówczas uzależnione od daty nadania (przekazania) takiego wniosku do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego przez Urząd Marszałkowski.
Następnie Sąd I instancji wskazał na ustalenia faktyczne w sprawie, zgodnie z którymi pracownik skarżącej spółki w trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 18 kwietnia 2016 r. dowiedział się o wydaniu orzeczenia o rozpoznaniu sprzeciwu przez Komisję Odwoławczą. Od tego momentu rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Spółka pismem z dnia 21 kwietnia 2016 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej [...] Zarządu Województwa [...]. Wniosek wpłynął do organu 27 kwietnia 2016 r., a pismem z dnia 10 maja 2016 r. został przekazany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Powyższe – jak ocenił Sąd I instancji - oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia od momentu uzyskania informacji o przyczynie uchybienia, a jako taki podlega odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie:
- - art. 87 § 3 i 4 w zw. z art. 86 § 3 ppsa w zw. z art. 64 ustawy o spójności, poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że wniosek o przywrócenie termin do wniesienia skargi winien być złożony bezpośrednio do sądu administracyjnego, podczas, gdy z ww. przepisów wynika, że wniosek taki winien być złożony do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi,
- - art. 88 ppsa poprzez błędne jego zastosowanie i odrzucenie wniosku pomimo, że wniosek został wniesiony w ustawowym terminie.
Z uwagi na powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że art. 87 ppsa nakazuje złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który wydał skarżoną decyzję. Zatem sama okoliczność, że przepis art. 61 ust. 2 ustawy o spójności nakazuje składanie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nie oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu winien być wniesiony również bezpośrednio do sądu. Ponadto, jeżeli wolą ustawodawcy byłoby, aby wniosek taki był składany bezpośrednio do sądu to w art. 64 ustawy o spójności dokonałby wprost wyłączenia stosowania art. 87 § 3 ppsa. Tym samym brak jest uzasadnienia do odmiennej, sprzecznej z brzmieniem przepisu, interpretacji art. 87 § 3 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie podstawowym aktem ustanawiającym zasady oraz tryb postępowania w sprawach dofinansowania projektów we środków publicznych jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Ustawa ta przewiduje sądową kontrolę rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu kwalifikacyjnym o dofinansowanie. Brzmienie art. 64 omawianej ustawy podkreśla zaś komplementarny charakter regulacji zawartych w ppsa w zakresie kontroli sądowoadministracyjnej tych rozstrzygnięć. Wskazany przepis stanowi bowiem, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
W niniejszej sprawie spór sprowadza się wyłącznie do wyjaśnienia, co oznacza odpowiednie stosowanie przepisu art. 87 § 3 ppsa w sprawie w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego.
Zgodnie z treścią art. 87 § 3 ppsa, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
Sąd I instancji powiązał tryb wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi z trybem wniesienia skargi i wywiódł, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien zostać złożony w odpowiednio skonfigurowanym trybie, to jest z uwzględnieniem odmienności trybu złożenia skargi w sprawach w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego i jako taki skutecznie złożony jest jedynie wtedy, gdy - poza innymi wymogami formalnymi - złożony jest w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu bezpośrednio do sądu. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prowadzi zatem do wniosku, że zdaniem Sądu I instancji odpowiednie stosowanie omawianego przepisu polega na jego niezastosowaniu.
Odpowiednie stosowanie przepisu art. 87 § 3 ppsa w tym przypadku odmiennie rozumie skarżąca spółka, która wobec brzmienia przepisu art. 64 ustawy o spójności, i niewynikającego z jego treści wykluczenia stosowania art. 87 § 3 ppsa, stoi na stanowisku, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w brzmieniu wynikającym wprost (literalnie) z treści ustawy ppsa. Wobec powyższego złożenie przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu w terminie ustawowym za pośrednictwem Zarządu Województwa Wielkopolskiego było, zdaniem spółki, skuteczne już w dniu złożenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skoro ustawa o spójności przewiduje złożenie skargi przez wnioskodawcę bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (stosownie do art. 61 ust. 2), to i wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi winien być wniesiony bezpośrednio do tego sądu.
Nie jest sporne, że w regulacji szczególnej ustawodawca wyłączył możliwość składania skargi za pośrednictwem organu oceniającego projekt (art. 64 ustawy o spójności). Powyższe rozwiązanie, podobnie jak inne wyłączenia stosowania ppsa przewidziane powyższym przepisem, czy z drugiej strony obowiązek składania skargi wraz z kompletną dokumentacją (art. 61 ust. 2 ustawy o spójności) zmierzają do uzyskania efektu szybkości postępowania, idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów ppsa. Odpowiednie stosowanie art. 87 § 3 ppsa poprzez jego niezastosowanie – a taka forma odpowiedniego stosowania jest w pełni dopuszczalna (tak też NSA w postanowieniu z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II GZ 269/08, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 486/13) – i tym samym konieczność złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bezpośrednio do sądu koresponduje z przyświecającymi ustawodawcy względami ekonomiki procesowej bez uszczerbku dla ochrony praw strony postępowania sądowego. Tego rodzaju wnioskowanie jest spójne i uzasadnione.
Brak natomiast racjonalnych, funkcjonalnych względów przemawiających za rozłączeniem bytu i trybu złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz od trybu złożenia samej skargi.
Uznając zatem rozważania Sądu I instancji za prawidłowe, należy uznać, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi, wniesiony za pośrednictwem organu przesłany do Sądu I instancji w dniu 10 maja 2016 r., po tym jak ustanie przyczyny uchybienia terminu nastąpiło w dniu 18 kwietnia 2016 r., został złożony z uchybieniem terminu.
Zatem wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo spóźniony wniosek spółki o przywrócenie terminu do złożenia skargi odrzucił, a skarżąca w zażaleniu nie przedstawiła okoliczności dających podstawy do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie narusza prawo.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.