Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 888/17, po rozpoznaniu wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z [...] czerwca 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. R. S. wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z [...] czerwca 2017 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie powyższej decyzji uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej z uwagi na brak płynności finansowej oraz doprowadzi do uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i jego rodziny. Wnioskodawca podkreślił, że ma na utrzymaniu małe dziecko, zaś żona obecnie przebywa na urlopie wychowawczym. Do wniosku dołączył umowę preferencyjnego kredytu mieszkaniowego, którego miesięczna rata wynosi 500 zł, kredytu gotówkowego, którego miesięczna rata wynosi 930,78 zł, a także umowę leasingu operacyjnego tytułem którego skarżący ponosi miesięczne tzw. okresowe opłaty leasingowe w wysokości 1.313,58 zł. Zgodnie z załączonym bilansem wykonanym na dzień 8 lipca 2017 r. przedsiębiorstwo skarżącego przyniosło stratę w wysokości 7.654,98 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazał, że w sytuacji, gdy nie przedłożono jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej aktualną sytuację majątkową strony skarżącej (aktywa i pasywa majątkowe, majątek nieruchomy i ruchomy, stałe koszty i wydatki, wierzytelności itd.) poza bilansem firmy na dzień 8 lipca 2017 r. oraz kopiami umów kredytowych i leasingowych, Sąd ten nie był w stanie dokonać oceny spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie R. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślił, że obecnie nie jest w stanie wykonać decyzji, o której wstrzymanie wnosi bez ryzyka pozbawienia swojego przedsiębiorstwa środków na kontynuację działalności a rodziny środków do życia. Zaciągając zobowiązania skarżący znajdował się w innej sytuacji finansowej i rodzinnej. Wnoszący zażalenie wskazał, że zobowiązania kredytowe zostały zaciągnięte na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny – mieszkania oraz istotnego dla firmy – samochodu. Zaprzestanie spłacania rat będzie zaś skutkowało pozbawieniem strony tych dóbr.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, że wnioskodawca udzielił Sądowi jedynie wybiórczych informacji na temat swojej sytuacji majątkowej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej skarżącego. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżący) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w jego przypadku zapłata kary będzie miała realny wpływ na bieżące utrzymanie się zarówno samego skarżącego, jak i jego rodziny.
Dla pełnego obrazu sytuacji majątkowej skarżącego, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby np. udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego, stanu oszczędności, czy rachunków bankowych. Do akt przedłożono jednak wyłącznie dokumenty świadczące o ciążących na wnioskującym zobowiązaniach, takich jak umowy kredytowe, umowa leasingu, bilans prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa na dzień 8 lipca 2017 r., a także tabelę przychodów i wydatków z okresu od stycznia do czerwca 2017 r.
Analiza powyższych dokumentów prowadzi do wniosku o jednostronnym przedstawieniu sytuacji majątkowej strony i nieprzedstawieniu pełnego i rzeczywistego obrazu zdolności płatniczych skarżącego. W tej sytuacji niemożliwą stała się ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Za prawidłową należy zatem uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.