Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 września 2015 r. (sygn. akt I SA/Kr 1015/15) Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nakazał wezwać skarżącego A. M. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wyroku tego Sądu z dnia 16 września 2015 r. (sygn. akt I SA/Kr 1015/15), oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
A. M złożył zażalenie na wspomniane zarządzenie, zaskarżając je w całości. Wniósł o uchylenie tego zarządzenia w całości wraz z równoczesnym przekazaniem sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że zażalenie ma usprawiedliwioną podstawę, ponieważ pismem z 8 października skarżący zwrócił się do Sądu pierwszej instancji z wnioskiem o udzielenie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, które do dnia złożenia zażalenia nie zostało jeszcze merytorycznie rozpoznane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Artykuł 227 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Zażalenie przysługuje więc na każde zarządzenie przewodniczącego lub postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów sądowych i to niezależnie od tego, czy strona kwestionuje wysokość opłaty, czy też podstawę żądania tej opłaty.
Zgodnie z art. 234 § 2 zdanie 1 i 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, a jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Stosownie natomiast do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych - opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 22 września 2015 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. (którym oddalono jego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym) i doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. W dacie wydania zarządzenia skarżący nie był zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych ani na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3 p.p.s.a.), ani postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wprawdzie w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej skarżący nadał w placówce pocztowej wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednakże wniosek ten został następnie prawomocnie oddalony. W takiej sytuacji należy uznać, że zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł z tytułu złożenia przez niego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
PG