Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Go 626/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), odmówił wstrzymania, na wniosek S. K., wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lipca 2015 r. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że okoliczności podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dostarczyły dostatecznych przesłanek do wstrzymania jej wykonania. Do wniosku oraz do pisma uzupełniającego ten wniosek wbrew deklaracji pełnomocnika skarżącej nie dołączono oświadczenia skarżącej o ponoszonych wydatkach na utrzymanie. Nie wiadomo zatem, jakie inne miesięczne wydatki ponosi skarżąca i jej rodzina. Zdaniem Sądu I instancji, na podstawie przedłożonych dokumentów nie można zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej i jej rodzinie znacznej szkody lub powodowało trudne do odwrócenia skutki. Dopiero porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej i osób pozostających na jej utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji.
Sąd I instancji zwrócił ponadto uwagę, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie skarżącej, zgromadzone materiały uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody.
Do zażalenia dołączono oświadczenie skarżącej z dnia 21 października 2015 r. o stałych wydatkach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie bowiem stwierdził Sąd I instancji, skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca nie wykazała ani swojej sytuacji majątkowej ani wpływu, jaki może mieć na nią wykonanie zaskarżonej decyzji. Nieudokumentowanie – na etapie orzekania przez Sąd I instancji – stanu finansów skarżącej powodowało, że WSA nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokumenty przedłożone przez skarżącą, tj. zaświadczenie o odbywaniu przez córkę skarżącej studiów stacjonarnych oraz deklaracje skarbowe za trzy miesiące, nie umożliwiały Sądowi I instancji dokonania oceny wpływu zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12000 zł na sytuację finansową i majątkową strony z punktu widzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Złożenie wraz z zażaleniem oświadczenia o stałych wydatkach pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wydanego na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w dniu orzekania. Ponadto sam fakt, że skarżąca ponosi określone comiesięczne wydatki nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wydatki skarżącej muszą bowiem zostać ocenione łącznie z informacjami dotyczącymi dochodów skarżącej oraz osób pozostających ze skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym. Takich informacji skarżąca jednak nie przedstawiła.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.