Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1781/09 odrzucił skargę kasacyjną Ministra Sportu i Turystyki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1781/09, w którym Sąd uwzględnił skargę E. K. i uchylił decyzję tego organu z dnia 27 sierpnia 2009 r. nr 25 dotyczącą umorzenia postępowania.
W dniu 9 lutego 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarga kasacyjna Ministra Sportu i Turystyki sporządzona przez radcę prawnego M. P. –M. Do skargi kasacyjnej dołączono pełnomocnictwo jednakże nie załączono dowodu uiszczenia wpisu sądowego w stałej kwocie 100 złotych. W związku z tym, że skarga kasacyjna została sporządzona przez pełnomocnika profesjonalnego, Sąd I instancji na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. odrzucił ten środek zaskarżenia.
Na powyższe postanowienie Minister Sportu i Turystyki wniósł zażalenie, w którym zarzucił, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 221 p.p.s.a. Według organu żalącego się przymus radcowsko – adwokacki nie obejmuje wniesienia skargi kasacyjnej lecz ogranicza się tylko do jej sporządzenia. W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona przez radcę prawnego i przez niego podpisana. Zaś skargę kasacyjną wniosła strona czyli, w tym przypadku organ. Wobec tego Sąd I instancji powinien był wezwać stronę do uiszczenia należnego wpisu stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Minister Sportu i Turystyki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. W związku z faktem, iż zakwestionowane orzeczenie zostało wydane w dniu 11 marca 2010 r. przy rozpoznawaniu zażalenia będą miały zastosowanie przepisy p.p.s.a. w dotychczasowej wersji, czyli w stanie prawnym sprzed ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 36, poz. 196), która weszła w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w § 2 i § 3 przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis § 3 stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis. Regulacja zawarta w przepisie art. 220 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, gdy pismo procesowe w sprawie podlega opłacie stosunkowej i jest wnoszone przez stronę lub pełnomocnika profesjonalnego lub gdy podlega opłacie stałej i jest wnoszone przez stronę osobiście i opłata (wpis) nie została uiszczona w momencie wnoszenia tego pisma do sądu stosownie do art. 219 p.p.s.a. Wówczas skutkiem takiego uchybienia jest pozostawienie pisma bez rozpoznania ale po wcześniejszym wezwaniu strony do uzupełnienia tego braku.
Z tymże, w przypadku kwalifikowanych pism procesowych, do których należą skarga kasacyjna, skarga, zażalenie czy wniosek o wznowienie postępowania nieuzupełnienie tego braku pomimo uprzedniego wezwania przewodniczącego będzie rodziło skutek procesowy w postaci odrzucenia tego rodzaju pism. Jeżeli chodzi o pismo procesowe, które podlega opłacie stałej i jest wnoszone przez adwokata, radcę prawnego Sąd odrzuci takie pismo bez wzywania do uiszczenia wymaganej opłaty (art. 221 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, która została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. podlegała stałemu wpisowi sądowemu w kwocie 100 złotych. Skarga kasacyjna została sporządzona przez pełnomocnika organu M. P. -M. Skargę kasacyjną wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., ten sam pełnomocnik.
Zatem powinien był przy dokonywaniu tej czynności uiścić stały wpis sądowy. Nie można zgodzić się z argumentacją prezentowaną w zażaleniu przez organ, iż skargę kasacyjną wniosła strona a nie jej pełnomocnik. Z treści załączonego do akt dokumentu pełnomocnictwa z dnia 28 stycznia 2010 r. udzielonego przez Ministra Sportu i Turystyki radcy prawnemu M. P. – M. wynika wprost, że obejmuje ono umocowanie do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1781/09 oraz "umocowanie do reprezentowania organu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie z powyższej skargi kasacyjnej". Takie sformułowanie upoważnienia mocodawcy, pozwala stwierdzić, iż obejmuje ono swoim zakresem nie tylko sporządzenie tego środka zaskarżenia ale także pozostałe czynności procesowe ustanowionego pełnomocnika w tej konkretnej sprawie związane ze skargą kasacyjną Ministra Sportu i Turystyki, czyli jej wniesienie i popieranie zarzutów w niej zawartych na rozprawie, ewentualnie wycofanie skargi kasacyjnej.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.