Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie objętym zażaleniem postanowieniem z 10 stycznia 2019 r. o sygn. akt III SA/Kr 835/18 stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie ze skargi.W. i R.J. – wspólników [A.] s.c. W.W., R.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją, działając m.in. na podstawie art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200, dalej cyt. jako: u.t.d.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2018 r. o nałożeniu na.W. i R.J. – wspólników [A.] s.c. W.W., R.J. (dalej: Spółka) kary pieniężnej w wysokości 1000 zł za za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze na wyżej opisaną decyzję Spółka jako adres swojej siedziby podała: Z. [...], [...] Z. Jak wynika z informacji na stronie http://kody.poczta-polska.pl, kod pocztowy [...] jest przypisany do miejscowości Z. położonej w gminie B., powiat k., województwo wielkopolskie.
Wobec powyższego, powołując się na treść § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 604; dalej cyt. jako: rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej), WSA w Krakowie uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazał skargę do rozpatrzenia WSA w Poznaniu. Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem, że zgodnie z powołanym przepisem rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W związku z tym WSA w Krakowie uznał, że skoro siedziba skarżącej spółki znajduje się na obszarze województwa wielkopolskiego, to do rozpoznania sprawy właściwy jest WSA w Poznaniu.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka podała, że skierowanie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2018 r. do WSA w Krakowie wynika z błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie skarżąca spółka powzięła wątpliwość, czy w tych okolicznościach, w związku z faktem błędnego pouczenia odnośnie sądu, do którego należy wnieść skargę, sąd nie powinien uchylić wydanej decyzji i wykluczyć jej z obiegu prawnego. Trudno bowiem uznać, że doszło do omyłki pisarskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 13 § 3 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Stosownie do treści § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Natomiast art. 59 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając zatem na uwadze powołane przepisy, podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz uwzględniając, że Spółka ma siedzibę w Z., powiat k., woj. wielkopolskie, trzeba stwierdzić, że zasadnie WSA w Krakowie uznał swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Za niezasadną należy uznać poniesioną w zażaleniu argumentację w zakresie żądania kontroli postanowienia sądu pierwszej instancji pod kątem wystąpienia przesłanki uchylenia – wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z powodu zawartego w niej błędnego pouczenia. Prawidłowość zaskarżonej decyzji, w tym także pouczenia o trybie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, będzie bowiem przedmiotem oceny właściwego sądu, tj. WSA w Poznaniu, który rozpozna skargę Spółki. WSA w Krakowie, nie będąc sądem właściwym w sprawie, takiej oceny nie mógł dokonać.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.