Uzasadnienie
Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów.
Sąd I instancji wskazał, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go z kosztów sądowych w całości lub w części oraz ustanowienie adwokata z urzędu, argumentując, iż jest obecnie w ciężkiej sytuacji majątkowej wynikającej z obciążenia dochodów koniecznością spłaty zaciągniętych zobowiązań kredytowych. W ramach wniosku skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką i dwójką dzieci, w skład jego majątku wchodzi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o pow. 49 m2, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych lub tez przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródło utrzymania stanowią wynagrodzenia skarżącego i jego żony wynoszące łącznie 6.170 zł miesięcznie.
W związku z niedołączeniem żadnych dokumentów mających potwierdzić podniesione we wniosku okoliczność, wezwano skarżącego, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, do udokumentowania wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego i jego małżonkę z tytułu wynagrodzeń za pracę oraz nadesłania kopii umów kredytowych, wraz z harmonogramem spłat ich rat.
Skarżący pozostawił wezwanie bez odpowiedzi.
W takim stanie sprawy Sąd I instancji wskazując na treść art. 245 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący poza złożeniem w związku z wnioskiem oświadczeń o swoim stanie majątkowym nie wykazał w jakikolwiek sposób aby znajdował się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy. Skarżący nie przedłożył bowiem żadnego dokumentu mającego potwierdzać wymienione we wniosku okoliczności, w tym obrazujące jego aktualną sytuacje majątkową.
W wywiedzionym na to postanowienia zażaleniu J. W. wniósł o zwolnienie go do kosztów sądowych.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, a więc w zakresie w jakim domagał się skarżący formułując swój wniosek przed Sądem I instancji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak zatem stanowi sam przywołany przepis to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, a więc nie tylko przedstawienia we wniosku okoliczności ale również odpowiednich dowodów, mających wskazywać na prawdziwość podniesionych oświadczeń przemawiających za zasadnością wniosku o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
Bezsprzecznym jest, na co wskazuje analiza materiału dowodowego sprawy dotyczącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, że skarżący przedkładając wniosek w tym przedmiocie nie złożył wraz z nim żadnych dokumentów mających potwierdzić zawarte tam oświadczenia odnoszące się do jego sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych. Uchylił się również od nałożonego na niego obowiązku przedłożenia wymienionych w wezwaniu z dnia 24 sierpnia 2015 r. dokumentów mających zobrazować wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów oraz związanych z ponoszonymi zobowiązaniami kredytowymi.
Zauważyć przy tym należy, że skarżący wobec negatywnego dla niego postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 września 2015 r. oddalającego jego wniosek o przyznanie prawa pomocy i wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia miał możliwość uzupełnia wniosku przez złożenia odpowiednich dokumentów, które pozwoliłyby na dokonanie obiektywnej oceny żądania przyznania prawa pomocy, czego również nie uczynił.
Trafnie wobec powyższego Sąd I instancji, przywołując przedstawioną w motywach zaskarżonego postanowienia argumentację zbieżną z przedstawioną wykładnią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdził, że skarżący w istocie nie wykazał jaki jest jego aktualny stan majątkowy oraz zdolność do partycypowania w kosztach wywołanej jego skargą sprawy sądowoadministracyjnej, a tym samym wyłączył możliwość uwzględnienia jego wniosku poprzez uniemożliwienie dokonania oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.